a qənim kəsilən başıpozuq küləyi binaların damındakı çanaq anntenalarını, elektrik məftillərini silkələyib əcaib bir səslə üstümə şığıyırdı. İçimə dolan uğursuzluq ağrısını canımdan çıxarmaq üçün başımı səmaya qaldırdım. Göy üzünün bət-bənizi qaralmışdı, adama elə gəlirdi, axıb gedən sərgərdan buludlar sap-sap selləmə yağışı uzaq-uzaq ellərə aparırdılar. Yuxarı mərtəbələrdəki artırma və pəncərələrdən boylanıb qulağını şəkləyən adamlar bir gözü ilə Leylanı ötürür, ikincisini mənim üstümdə əsdirirdilər. Hansısa təmizkar qadının üzbəüz beşmərtəbədəki paltar ipindən asdığı dümağ döşəkağı, mənim adımdan qaldırılan ağ bayraq idi: özünü güdaza vermə, qəzetçi babasan, işinlə məşğul ol!!!
Yumruğumu sıxdım. Allah dadıma çatar, Leylanın üzünə meyit qaralığı gətirən şəkildəki ağbəniz Mehrabın kimliyini də öyrənərəm. “Sizə sürprizim var” deyib, ayağını yerə mıxladanda, ürəyimdən keçən “yaşasın yalan!” nidasının şəkillərə o qədər də dəxli yox idi. 2003-cü ilin oktyabr hadisələrindən sonra redaksiyalara təzə-təzə ayaq açmağım münasibətilə səsi ekranlardan, şəkli qəzet səhifələrindən düşməyən qalınqaş redaktordan bir tapşırıq almışdım: “dilənçilərin narıncı inqilab sevgisi” mövzusunda araşdırma yazısı yazmaq. “Jurnalistika fakültəsinin əlaçısıyam” ötkəmindən doğan incə yumorla bu adama hiss etdirmişdim ki, məni şeyinə sarıma! Yevlaxdan canını götürüb qaçan sırtıq qaraçı qızlar, əlil arabasından dizini sallayan şikəstlər, kimsəsiz qocalar inqilabın, özü də sadə yox, zəfəran rəngli inqilabın nəmənə olduğunu hardan bilir? Mənimlə apardığı uzun tərbiyəvi söhbətdən sonra başımı piyləyib yazını boynuma qoymuşdu. Çoxdan görüşməsək də, o mənim xatirimdə nikbinliyini qoruyan birisi kimi qalıb.
O vaxtlar binaların zirzəmisində təzə-təzə peyda olan internet klubların birinə düşüb, dilənçilik haqqında maraqlı faktlar axtaranda Leylanın şəkilləri qabağıma çıxmışdı. Bağça, məktəb, tələbəlik illərində çəkdirdikləriydi. Anası ilə bircə şəkli vardı: gün düşdüyündən gözünü qıyıb fotoqrafın