üzünə gülümsəmişdi. Anası cavan, yaraşıqlı görünüşü, qayğılı gözlərilə yadımda qalıb. Təzə-təzə başlayan tanışlıq bağlarımıza düyün vurub bərkitmək üçün şəkilləri diskə köçürüb Bakı Musiqi Akademiyasında fortepiano öyrənən Əsmərin görüşünə tələsmişdim (Görürsünüzmü, mənim istəklim artıq Şubert və Şopenin dünyəvi simfoniyalarını tələbələrinə öyrədir, amma evlilik hələ də nəsibimiz olmayıb; mən hələ də gecə yarıyadək ona sevgi sms-ləri yazıb, yuxusuna haram qatıram, İlahi!) .

Əsmərin Leylaya olan sevgisi sənət yanğısından gələn istək idi. Telekanalların ciy-ciy səsli boşboğaz aparıcılarının hay-küylü açıqlamalarından xatirimdə qalanları Əsmərlə bölüşüb Leylanın çıxardığı hoqqalara başımı yelləyəndə, o, Leylanın səsindəki yanğının təkrarsızlığından ağız dolusu danışır, istedadının əvəzedilməzliyini dönə-dönə boğazıma təpmək istəyirdi. Keçmə Əsmərin bu hikkəsindən! Əsəblərimi korlayan bu səfeh vərdişi ona tərgitdirmək niyyətim bir işə yaramırdı. Mənim, “Başını eşq havasından itirən yeniyetməliyimin nəğmələr qoşan əfsanəsi olmusunuz” deməyim nə qədər bayağı və ucuz etiraf olsa da, əslində, ürəyimin dərinliyində kök salan qərib nostaljili səmimiyyət idi. Zəhlənizi tökmürəmsə, məktəb illərimin utancaq, uzun hörüklü və əllərini ağ göyərçin qanadına bənzətdiyim sevgilimdən danışım, aranızda başı pul qazanmağa qarışan, ürəyi sevgiyə yadırğayan varsa, içi saflaşsın, ruhu aydınlığa çıxsın. Mən özüm də bir siqaret yandırıb xatırlayıram ki, Leylanın o vaxtlar əl-əl gəzən kasetini yastığımın altında gizlədib uzun hörüklü Humayı yuxuma çağırardım. Eh, Humay, Humay!!! Həkim olmaq arzusuyla sinfimizdə fizikanı, biologiyanı hamıdan yaxşı bilən, sevgi romanları oxumaqdan başqa bir işə yaramayan havalı gözaltısına görə riyaziyyat dərslərində yanağı allanan istəkli qız!!! Təzə-təzə eşqə düşəndə saçımı suyla darayıb gödəkçəmin yaxasını qaldırardım, sinifə girəndə anamın ütüləyib cibimə qoyduğu yaylıqla ayaqqabımı parıldadardım ki, səliqəli olduğum xoşuna gəlsin. Mən nə edim ki,