, bütün dərslərdə dil-dil ötən bu mələk təbiətli qızın üzünə bəxti gülmədi. Tündməcaz atası elə həmin yay - imtahanlardan on beşcə gün sonra onun tələbəlik arzusunu bakirəliyinə qatıb bacısı oğlunun yatağına saldı. O gün mənim boğazımdan bir tikə çörək keçməmişdi. Leylanın kasetini həyətimizin beton döşəməsinə çırpıb çilik-çilik etmək istəyimi birtəhər boğub, başı pəncəsi üstə lal-dinməz mənə baxan itimizi yanıma salaraq, evdən qaçmışdım. Biçilmiş zəmi yerlərində axşamacan havalı-havalı dolaşıb ağrımı itlə bölüşmüşdüm: it ulamışdı, mən tələbə olmağımın sevincinə tüpürüb, tapdanan qüruruma, alçalan kişiliyimə qahmar çıxa bilməyib, yumruğum gözümdə xısın-xısın ağlamışdım. Amma nə gözəl ki, Humayın sonrakı taleyi yaxşı gəldi: Həyət-baca becərdi, ərini sevib mənim adımı, xatirələrimi boyat çörək kimi toyuq-cücəyə yedirtdi. Əkiz uşaq doğdu, gəlin gəldiyi evdən xeyli aralıda bir daxma qaralayıb içinə girdilər. Hərdən qulağıma çatırdı ki, deyingən bibisinin tənələrindən uzaq olduğuna yaman sevinirmiş. İndi mənim yaralarım sağalıb. Amma Humayın uzun hörüklərindən sarı yaman nigaranam. Əvvəllər, Əsmərə saçını hördürməyə çalışsam da, elə bil hansısa qızı mənə xatırladacağından duyuq düşüb (onunla Humaydan kəlmə kəsməmişdim) eyham vurmuşdu ki, istəmirəm, əl çək!
“Sənin mahnıların, mənim uşaqlıq sevgimin himniydi” - deyə Leylanın “Toyota”sının yanında var-gəl edib düşünürdüm. Nə edim, hardan başlayım? Siqaret alışdırıb içimi zəhərlədim. Bu işdə mənə ancaq tale yar ola bilərdi. Qarşımda qəfil bir yol açılar və qeybdən gələn səs qulağıma pıçıldayar ki, bir az ağıllı və diribaş olsan, Leylanı ölümün cəngindən qurtarmaq nədir, onun bütün həyatını bitdə-bitdə öyrənərsən.
Özünü öldürmək fikrindən daşınmasaydı, məsuliyyətdən yaxa qurtara bilməyəcəkdim. Cinayət işi, müstəntiqlə günaşırı çənə-boğaz olmaq, polis xofu... Düzdür, onun intihar etmək niyyətini bir mən bilirdim, bir ürəyim. Amma bu nəyi dəyişirdi? Ortada həm də vicdan məsələsi vardı (Nə qədər sadəlövhəm). Onun ardınca