düşüb blokun sakit bir yerində qolundan tutmalıydım ki, Leyla, mən İsmayıl dayı deyiləm, cibindəki silahdan xəbərim var, hardasa konyakla zəhərlənmisən, ağlın başından çıxıb, özünə yazığın gəlsin! Onsuz da canı xofluydu. Üz bozardıb hədə-qorxu gəlsəydim, əl-ayağımdan öpərdi. Sonra hər şey qaydasınca davam edəcəkdi. Bir az ağıllı tərpənib yumşaq, kövrək sözlərlə ürəyinə yol tapmalıydım. Şəkil söhbətini təzələyib boyun olardım ki, cəhənnəmin uzaq küncündə olsa da tapıb gətirəcəm, nigaran qalma! (Cəhənnəmdə eşələnmək lazım deyildi, zənnim məni aldatmırsa, şəkillər Əsmərin kompüterinin ən hörmətli qovluğuna saxlanılırdı). Hələ üstündə hüznlü yeniyetməlik sevgimin yadigarı olan kasetini də ona hədiyyə edə bilərdim. Şəxsi əşyalarım, sənədlərim olan diplomatın içində illərdən bəri qoruyurdum.
Əsmərə zəng vurdum. Bəxtimin üzümə gülmədiyi vaxtda ağlım kəsmirdi ki, ondan savayı kimsə dadıma yetsin.
- Leylanın şəkilləri lazımdır, - Soyuq başla, həyəcansız danışırdım ki, artıq sualları vaxt almasın. - Onları kompüterində saxlayırsan?
-Nəsə olub? Birtəhərsən? - Alınmadı. Bu adamın əlindən cibimdə qarışqa gizlədə bilmirdim. Hərdən zarafatla deyirdim ki, sənin hissiyyatın mənim başımdan dəqiq işləyir.
-Yorğunam, çox işləmişəm. Keçən həftədən diktafonda iki müsahibəm qalıb, onları köçürürəm.
- Şəkillər nəyinə lazımdır?
Əsmər, bu sənin nəyinə gərəkdir? Adam bu qədər uzunçu olmaz axı... !!!
- Redaksiyada lazımdı. Özünü tapa bilmirik. Yadıma düşdü ki, o vaxt sənə vermişdim. - Səsimi qaldırdım.
- Evdə sıxılıram. Sən hardasan? - Telefondan Sezen Aksunun “Beni unutma” mahnısı səslənirdi. Deməli o, mənim üçün darıxır və doğum günündə hədiyyə etdiyim sevimli ayı balasını qucaqlayıb, evliliyimiz haqqında şirin xəyallara dalmışdı.
- İşim çoxdur, sabah mütləq görüşərik.
- Darıxıram. - Aciz-aciz dilləndi. Onun səsi anası üçün darıxan qızcığazın səsi qədər şirin, təmiz idi - İşlərini sabaha saxla, yanımda olmağını istəyirəm.
Bildiyim ən dəyərli sözlərlə oxşadım onu. Dilimdən