n çıxan hər kəlmənin təsirinə inanırdım, bu bacarığa Humayı sevdiyim vaxtlarda oxuduğum sevgi romanlarından yiyələnmişdim. Dedim, nə yaxşı həyatımda sən varsan, mənə inanırsan, güvənirsən; sənsiz günüm-gündüzüm boz və mənasız olardı. Bilirəm, indiyədək mənim üçün hər əzaba qatlaşmısan, səbrini basıb dözmüsən, gözünün içinə baxa-baxa yalan danışanda boğazında düyünlənən qəhəri udub, dərdini ürəyinə axıtmısan. Mən səni dünyanın ən xoşbəxt qadını edəcəm, darıxma, Allah səbr edənləri sevir. Bəşəriyyətin ən gözəl şirmayı dilli fortepianosu bizim evdə səslənəcək, dünyanın ən güclü kişisinin qolları arasında uyuyanda ağlın başından çıxacaq. Birnəfəsə dediyim sözlər gec olsa da, təsirsiz qalmadı. Onun çarəsiz mızıltılarını uzun-uzadı susmaq və sözlərimin həqiqət olduğunu dönə-dönə təsdiq edən “inanıram”lar əvəz edirdi. Mən də Əsmərdən ürəyimə güvəndiyim kimi arxayın idim.
- Müsahibə üçün Leyla ilə görüşsən, məni də özünlə apar.
-Apararam...
-Redaksiyadan göndərmək istəyirlər?!
-İstəyirlər...
-Necə tapacaqsız?
-Bilmirəm, bu çox çətindir. Telefonlarını söndürüb, ən yaxın adamları da xəbər tuta bilmirlər.
-Sizin qonşuluğunuzdan çıxıb?
Offf, Əsmər, Əsmər, məcbur edirsən, səni acılayam. Bu çərənçiliyi nə vaxt öyrəndin?!
-Çoxdandır gəlmir, xəbərim yoxdur.
-İstəyirsən, mən də maraqlanım.
-Lazım deyil! - Dözməyib, səsim çatan qədər üstünə çımxırdım - Şəkilləri poçtuma göndər!
Binanın tinindəki internet klubun dəmir pilləni tappıldada-tappıldada zirzəmiyə düşdüm. “Youtube”da türk teleserialına baxan güdəboy administrator qaşlarını qaldırıb acıqlı-acıqlı məni süzməzmi? Yəqin, darısqal zirzəmini başına götürən ayaq səslərimdən diksinmişdi; elə bilib, pillələri qəsdən döyəcləyirəm.
Əsmər vaxt itirmədən şəkilləri yollamışdı. Şəkilləri yaddaş kartına köçürüb, yolun o üzündəki “Kodak”a tez çatmaq niyyətiylə, pillələri iki-iki qalxdım. Növbə olsaydı şəkilçi oğlana göz basıb, artıq pul boyun olmaqla işimi aşıra bilərdim. Siqaret yandırıb boyun-boğazımı soyuqdan qorumaq