n sarsıldım. Qulağım tutuldu, gözümün qabağında oynayan ağappaq yumru zərrəciklər itər-itməz huşdan getdim. Ayılanda yanıma qoyulan iki boş “koka-kola” butulkasını görəndə başa düşdüm ki, üz-gözüm, paltarım su içindədir; butulkaların suyu üstümə boşalandan sonra özümə gəlmişəm.
Xırıltılı səslə gülən nacins rəzil niyyətindən əl çəkməmişdi:
- Usta, özünə gəldi. Nə deyirsən, başlamayaq?
Usta siqaret yandırıb arın-arxayın yaxamdan yapışdı. Vəhşi bir güclə heysiz cəmdəyimi yerdən qaldırıb özünə yaxınlaşdıranda, siqareti dişlərimdə söndürəcəyindən qorxub, dəhşətə gəldim. Yox, deyəsən, bu, ağlına gəlməmişdi. Skotçu göz qırpımında dartıb qoparmağı ilə üz-gözüm alışıb-yandı.
- Başını dik saxla! - Dəli bağırtısından ödüm partladı. Nəfəsi çaxır qoxuyurdu.
- ...ııııııuuuğğııuuı, - zarıyıb ağzımın qanını tüpürdüm.
- Eşitmədin, başını dik saxlaaa-a! - İlahi, səsi necə dəhşətliydi.
- ...
Heysiz-hərəkətsiz sinəmə sallanan başımı qaldırıb bu səfər mülayim tonda dilləndi:
- Dərs oldu sənə?
- ...
- Sənnənəm küçük, dərs oldu?! Aç qulağını, eşit: bilmirəm, jurnalistsən, nə zibilsən, özünü adam kimi apar! Burnun girməyən yerə kəlləni soxma! O qəhbənin də başını burax, qoy rədd olsun. Görürəm, pis oğlana oxşamırsan. Üz-gözünə əl gəzdir, həkimə get. Sabah-birigün sevimli Leylanın ehsanını yeməyə hazırlaşarsan. Yəqin, mən də başsağlığına gəlib bir tikə çörək kəsəcəm. Cınqırını çıxarsan, qırxı çıxan kimi səni də onun yanına göndərərəm.
- Usta, telefona icazə vermədin, Mərziyənin yanına aparmağa razı deyilsən. Heç olmasa, bu küçüyü çimizdirim, ürəyim rahatlaşsın.
- Rədd ol maşına, gedirik!
Dizini sinəmə sıxan əclaf donquldana-donquldana maşına səmt aldı. “Niva” yerindən tərpənəndə, Usta dedikləri yaramaz başını pəncərədən çıxarıb, üzrxahlıq elədi:
- Gərək bağışlayasan, səni apara bilməyəcəyik. Görürəm, əfəl uşaq deyilsən, birtəhər gedərsən.
Maşın şosse yolundan üzü Novxanıya sarı burulub görünməz olanda küləyin səsindən, çölün vahiməsindən üşəndim. Ağrıdan əzalarım