üçün gödəkcəmin yaxasını qaldırdım. Yolu keçib “Kodak”a tələsmək əvəzinə, bilmədim ayaqlarım məni Leylanın maşınının yanına haçan gətirdi. Nigaran-nigaran yuxarı boylandım.
Leylanın tör-töküntülü balkonundan gözümü birtəhər çəkib yolu keçmək istəyəndə tale üzümə güldü, bəxtimə sevindi. Onun artırmada görünər-görünməz uzun-uzadı mənə baxıb yaxınlaşmağımı işarə etməyi o deməkdi ki, Allah məni sıxıntı və intizarla sınağa çəksə də, ağrı-acı içində vurnuxmağıma razı olmaz. Belə sevinmək həmişə nəsibim olmur: ürəyim sinəmi parçalayıb ayağımın altına düşə bilərdi; bacarsaydım qanad açıb uçardım, ya da uşaq kimi qol götürüb əldən düşənəcən oynamaq istəyirdim. Ayaqlarım özümdən qabaq Leylanın pəncərəsinə yaxınlaşdı. Yalnız indi ağlıma batdı ki, qız “Toyota”nı artırmanın tuşunda saxlayıb. Niyə?! Ürəyimə heç nə gəlmədi, buna görə baş sındırmaq halında deyildim. Qarğa ağzı aldadan tülkü kimi altdan yuxarı boylananda, orda-burda beş-altı pəncərə cırıltıyla açıldı, xosunlaşan adamların başı qaraldı. Leyla hürkdümü, yoxsa nədənsə bilmirəm, tələsik özünü evə atdı. “Ürəyi xofludur, hər şeydən ehtiyat edir. Səbr etmək lazımdır” Özümü təsəlliyə tutsam da, dodağımın altında donquldanıb ac köpək kimi üzümə marıddayan adamları söyməkdən dilimi saxlaya bilmədim. İkicə dəqiqə sonra Leyla yenidən balkonda göründü. Əyninə sarı kişi köynəyi geymişdi. Ovcunu açıb-yummağı ilə balaca, bükülü kağız ayaqqabımın burnuna toxunub yerə düşdü. “Köçürəm. Köməyin lazımdır. Yeşikləri bağlamaq üçün dükandan möhkəm kəndir al. Beşinci mərtəbə, soldakı qırmızı qapı”. Başımı təkrar yuxarı qaldıranda onu artırmada görmədim. Kirli tül pərdənin arxasından məni güddüyünü güclə seçdim.
Vitrinin üstünə birmanatlıq qoyub qonşuda yaşayan satıcı oğlanı tələsdirəndə həyəcanlı olduğumdan duyuq düşüb şübhəli nəzərlərini üzümə zillədi. Bilmək olmazdı, bəlkə cırıltılı pəncərələrdən boylanan adamların içində onun qohum-əqrabası, məsələn, anası, qardaşı da vardı; adı bədnam olan bu gözüqıpıq ləçərin hər addımını