ı izləyirdilər?! Ya da eləcə dükanın tinində siqaret fısqırdanda məni Leyla ilə xosunlaşan görmüşdü?! Qaynar suda ürəyi bişən tifili ölümün cəngindən qurtarmaqla deyil ki, adamların içində bircə çimdik də olsa nagümanlıq qala bilərdi.
Blokun üstündəki elektrik lampasının üstündə qaranquş yuvası vardı. Lampa hörümçək torunda it-bat olmuş, közərən işıqda pilləkənlər güclə seçilirdi. Hansısa yelbeyin gədə mətbəxi ələk-vələk edən it küçüyü boyda siçovulun başını əzib quyruğundan pilləkən sürahisinə asmışdı. Alışqan istisində əriyib eybəcər hala düşən düyməni hikkəylə sıxmağım işə yaramadı: lift işləmirdi. Çar-naçar pilləkənə üz tutdum. Bir pillə... iki-iki... üç-üç... Nəfəsim tıncıxdı... Təngnəfəslik sinəmə düşməyən siqaret kimi məni öskürtdü; səsimdən vahimələndim. Beşinci mərtəbə zülmət idi. Telefonumu çıxarıb işığını... Diksindim... O nə səsdi elə? Güllə... güllə səsi...
- Leylaaaaa...! - Bağırmaq istədim, bacarmadım.- ııııııı...uuuıııııı - Gücüm kəsik-kəsik inildəməyə çatdı. Ola bilməz, ola bilməz... O özünü öldürməməliydi. Ayaqlarımın taqətinin çəkilməyilə dizlərim büküldü. Yanımı yerə qoyub əllərimlə başımı tutdum; beynim uğuldayırdı. İndi qonşulardan kimsə qapını açıb məni bu halda görsəydi nə deyəcəkdim? Deyəcəkdim havam çatmadı?! Ürəkkeçməm var? Bəlkə, heç güllənin səsini eşidən olmamışdı?! Bəlkə, qonşular ailəlikcə şam süfrəsinə oturub türk teleserialına baxa-baxa nəsə tıxışdırırdılar; başları hansısa ismətli kənd qızının ərini əlindən alan fahişənin əməllərinə qarışmışdı?! Bəlkə, güllə açılan anda evin ağzıyava, yüngülağıl kişisi əlini-əlində şappıldadıb qızın ərinə oğraş, binamus, şərəfsiz demişdi; arvadı da kişinin üstünə təpinmişdi ki, səsin özünə xoş gəlməsin, camaatdan ayıbdır! Beləcə Leylanın gicgahında qopan gurultunu heç kəs eşitməmişdi, bəlkə. Bəlkə... Bəlkə... nə bəlkə!!! Cəhənnəm olsun bu bəlkələr! İndi hamı üstümə tökülüşəcək. Leylanın qana bulaşan boyun-boğazı, hədəqəsindən çıxıb bərələn gözləri... Polisə, məhkəməyə ayaq döymək, ifadə