vermək, məsuliyyət xofu... İlahi, İlahi... Mən nə edəcəm, nə? Niyə burda oturmuşam, axı? Güc tapıb yuxarı qalxmaq lazımdır! Qalxıb nə edəcəm? Özünün öldürən adam qapını açıq qoyar?! Baş barmaq yoğunluğundakı dəmir cəftəni keçirib, hələ üstəlik açarla da kilidləyib yəqin...
Qapı dəstəyinin... taqqıltısı eşidildi. Yağsız nərmədanların ətürpədən cırıltısının dalınca pilləkənlərin işıqlanması çox çəkmədi. Bu birinci qonşu... - İldırım sürətilə beynimdən keçirdim. - İndi ikinci, üçüncü... Yoo-x, yo...x!!! Qo-qonşu deyil. Soldakı qapıdır. Leylanın nişan verdiyi... İçəridən düşən gur işıq, qapının kandarında dayanan adamın kölgəsini üzbəüzdəki divarboyunca yaydı...

Maestronun gözlənilməz gəlişi
Qadın nə olan şeydir - bunu bir Allah bilir,
mənsə, şükürlər olsun, onları yaxşı tanıyıram.
F.M.Dostoyevski, “Karamazov
qardaşları” romanından
Gilənar rəngli “Asel” elektrik sobasını görər-görməz alt dodağımı dişlədim. Qaşlarımı çatıb şübhəli baxışlarımı üzünə zilləyəndə ödü içində partladı: canına yayılan zəhər, rəngini gömgöy göyərtdi. Sobanın qulpunu (əl izləri vardı), ayaqlarını, spiralları tək-tək işlətmək üçün üstünə “on-off” yazılan düymələri toz basmışdı; dəmir barmaqlığın üstünü tələsik silsə də, qıraq-bucağında hörümçək toru görünürdü. Leylanın həyatı da eynən bu sobanın vəziyyətindəydi: səhvləri ucbatından adına, taleyinə düşən ləkələri aparmağa gücü çatmırdı; bapbalaca xalın altında daha eybəcər, çirkin yara qaşınırdı.
İkicə dəqiqə əvvəl təmirsiz, divar kağızlarının qopub töküldüyü evə girəndə kəsif tütün və rütubət qoxusundan çimçəşmişdim. Hamamdan götürdüyü ev başmağını ayağıma atıb içindəki nigaranlığı arıtlaya-arıtlaya gülümsəməyi məni axmaq yerinə qoymağı deməkdi. Gözləri bağlı qapı kimi sirli, müəmmalıydı.
- Ev soyuq idi, istədim ... - dilini sürüdü - narahat olma, onsuz da bura qayıtmayacam.
Dayaz ağlıyla qurduğu kələyin naşılığını qanı çəkilən bət-bənizindən savayı, əsən əlləri də göstərirdi. Guya sobanı cərəyana qoşanda naqillərdəki