i qısaqapanma elektrik qutusunda partlayış yaratmışdı. İçəri dolan barıt iyini öldürmək üçün yasəmən qoxulu ətir vurmağı işə yaramamışdı. Artırmanın qapısını aralı görəndə içimdən dəli, havalı bir gülmək keçdi. Kaş elə gülə-gülə də onun üzünə deyə biləydim: ağıllı bala, illərdir kimsənin yadına düşməyən sobanı gətirəndə baxmaq lazımdı ki, cərəyana qoşmaq üçün naqili var, ya yox?! Bu yaşa çatmısan, hələ bilmirsən, kələkbaz və yalançı adamın ağlı, iz buraxmayan usta cinayətkarın hafizəsindən daha iti olmalıdır!
Ürəyimdən keçənləri gözümdən oxudu. Pərtliyi, narahat-nigaran ora-bura döyüküb mısmırığını sallaması, içinə dolan utanc hissindən alnında gilələnən purçum-purçum tər, mənim üstünlüyümdən savayı, həm məğlubiyyətim, həm də cızığımdan çıxmağımın son həddiydi. Həyətdəykən ürəyimə şübhə tikən iynəni yenidən sapladım: o hürkə bilərdi, axmaq! Son dərəcə ağıllı və ehtiyatlı olmaq lazımdı, başıboşluq eləmə!
- Sənin bu evə köçdüyün günü xatırlayıram. - Yaltaq-yaltaq irişdim.
- Doğrudan? - Qaşlarını qaldırıb alnını qırışdırdı. - Yadında nə qalıb?
- Məsələn, səni öpmək üçün liftin yanına gələn uşaq hələ də gözümün qabağındadır.
- Elə şirin idi ki...
- O, üzündən öpmək üçün gəlməmişdi.
Güldü. Bu o deməkdi ki, oxu atıb yayı gizlətmə, danış! Ürəkləndim.
- Uşaqlar öz aralarında mərc gəlmişdilər ki, kim ürək edib sənin dodağından öpər.
- Bilsəydim qəlbini qırmazdım. - Təəssüfləndi - Onu elə öpərdim ki, ömrü boyu məni unutmazdı.
- Heç mən də unutmaram...
İkimiz də güldük. Elə bil cəsarətimdən xoşlandı, amma nəsə üstünü vurmadı. Mən də dərinə getmədim; yeri deyildi. Görk olub qırmızı-qırmızı dişini ağardan elektrik sobasını göz qırpımında qapıb, artırmaya apardı.
- Yadında başqa nə qalıb? Danış da... - Artırmadan dilləndi.
“Maşının içinə boylanıb havalanan zavallı fəhlədən danışsam pis çıxmaz ki?”- düşündüm. “Birdən xətrinə dəyər, lazım deyil”
- Həə, noldun? Danışmırsan? - Leyla ərklə üstümə elə qışqırdı, elə bil sevişməmizin şirin yerində dolu döşündən