tutarlı diş götürmüşdüm. Amma nədənsə, aramızda olan pərdəni tezcənə yırtmağı xoşuma gəldi.
Artırmada gurultu qopdu. Yəqin, elektrik sobası üzünə salıb durduğu yerdə qalmaq istəmirdi: gurultuyla yerə düşmüşdü.
- Zibil yeşiklərini təmizləyən bir fəhlə vardı. Maşının içinə boylanıb... - Tərəddüd elədim.
- Hə, boylanıb nə elədiii?
- Lifçiklərini, prezervativ paketlərini görüb havalanmışdı.

Artırmadan əvvəlcə aram-aram gülməyi, sonra əlini-əlində şappıldatması eşidildi. Qıraqdan baxan olsaydı, deyərdi, bəxtəvər necə kişmişi gülür.
“Qadın əlini-əlinə çırpıb həyasızcasına uzun-uzun gülürsə, bu, fürsət düşər-düşməz onun yolunu azacağını, yaxud artıq azdığını nişan verən ən vacib əlamətlərdən biridir.” - Düşündüm.
- O fəhləni yenə görürsən?
- Hərdən rastlaşırıq. Gözü hər yerdə sənin maşınını axtarır.- Gopladım. - Elə bilir, həmişə belə huşsuzluq edəcəksən.
Leyla yenidən qəhqəhə ilə gülməyə başladı. Artırmanın arakəsməsini külək divara çırpanda özümü irəli verib qapını ikinci zərbədən qorumasaydım, ortasından qoşa xətt gedən çat şüşə çiliklənib yerə töküləcəkdi. Tül pərdə evin ortasında oynayıb üz-gözümü yaladı. Belə şeylər, deyəsən, Leylanın vecinə deyildi. Başısoyuq zavallı fəhlə haqqında yenə nəsə soruşmaq istəyirdi ki, kal öskürəkdən boğulmağa başladı. Doxsanıncı illərdə əsgərlikdə ağır vərəmə tutulan qapı qonşumuzun qəsəbənin qışa açılan üzüsoyuq səhərlərini xoruzlardan əvvəl “müjdələyən” göy öskürəyi qulaqlarımda səsləndi. Yaddaşımı bir az da qurdalasaydım, axşamlar ağlayan, səhərlər şaxtadan titrəyən əllərində buğlanan yarımçıq stəkanı ərinə içirmək istəyən başıdaşlı təzə gəlini də gözümün qabağına gətirəcəkdim. Sonra ovqatımı çulğayan kədərdən yaxa qurtara bilməyib qayğılanacaqdım. Leylanın vərəm olduğuna inanmırdım, bu, stolun üstündə yan-yana düzülən “Sabrani”, “Kent”, “Marlboro”nun işiydi.
- Çay içmək istəyirsən? - Artırmada qurcalana-qurcalana samur dərisindən tikilən şubasını əynindən çıxarıb, qapıdan mənə uzatdı. “Deməli, tapança