svarovski qaşlarla bəzədilmiş 3500 manatlıq eynəyini taxır, əngiboş şou müxbirlərinin yazılarına məhəl qoymayıb ədabazlığından qalmırdı. Hətta and içib qürrələnirdi ki, mətbəx mebelimi Rumıniyada yaşayan azərbaycanlı iş adamı göndərib; “Embawud” mağazalar şəbəkəsində 35 min manatdan qara qəpik çıxmırlar. Pərtliyini gizlətmək üçün gülə-gülə “mənə ərə gələcəklər, mən getməyəcəm” - deyəndə, aparıcı da dilini dinc qoymamışdı: “Sən əziyyət çəkməzsən, elə uşağı da ərin doğar”.
İndi nə zaman o zamandı, nə də Leyla o Leyla. Nə o gen-geniş ev vardı, nə o əyin-baş, nə bahalı Rumın mebeli, nə də bəxtəvər günlər... Bircə “Toyota”sını saxlaya bilmişdi ki, qəzetlərin yazdığına görə, onun da kredit pulunu ödəyə bilmədiyindən, bank tezliklə maşını geri almağa hazırlaşırdı. Qızın üstünə çökən bu ümidsizlik ağrısından bilmək olardı ki, səhərləri televiziya çal-çağırlarında, axşamları şadlıq evlərinin səs-küylü divarları arasında keçən o mümtaz çağları geri qaytarmaq, ilan ağzından qurbağa almaq qədər çətin idi. Gecə yarı İsmayıl dayının miskin daxmasına gəlib fağır-fağır ağlayıb-sıtqayırsa, onun qanıistiliyi içinə daş kimi düşüb gözünə qora gətirirsə, deməli, bu bədbəxt məxluqa inanmaq lazım idi: mənim vəziyyətim sən düşündüyündən də pisdir, Rəcəb!
Stolun üstündə dığıldayan “Tefal”dan çaynikə isti su töküb yaxaladı. Ağca, ətli baldırları, biçimli arxası, iri döşlərinə uyuşmayan incə beli canımı sızıldatdı. Hələ hamar boyun-boğazı... Sinədolusu nəfəs alanda, deyəsən, niyyətimdən duyuq düşdü.
- Darıxma, səbrin olsun.
Sırtıq-sırtıq irişdim.
- Hara köçürsən?!
- Bir yer taparıq.
Diksindim.
- Necə, yəni, bir yer taparıq?! - Qaşlarımı düyünlədim.
- Çayımızı içək, sonra baxarıq... Zəhmət olmasa, stəkanları apar, gəlirəm.
Stolun üstünü köynəyimin qolu ilə təmizləyib stəkanları, içi bər-bəzəkli şokaladlarla dolu olan qabı, peçenye nimçəsini səliqəylə düzdüm. “O məni avam yerinə qoyduğunun fərqindədirmi?” - Maraqlı sualdır! Evə gələndən dər-divara göz gəzdirsəm də, güllənin