n yerini tapa bilməmişdim. Görəsən, tapançanın onun əlində açılmağı təsadüf, yəni ehtiyatsızlığı ucbatından olmuşdu, yoxsa...
Leylanın mahnılarından birini zümzümə edə-edə barmağımın ucunda ensiz foyedən keçib, ikinci otağa gəldim. Divarlar naşı, pinti ustanın əlindən çıxan qum suvağı ilə suvanmışdı. Tavandan asılan köhnə dəbli çilçırağın işıq qapaqlarını toz tutmuşdu, girdə lampalardan divarboyu solğun, tutqun işıq sürünürdü. Ortalıqdakı taxtın güllü-güllü yatacağı dağınıqdı; balışın üstünə iki ət rəngli lifçik atılmışdı. Sınıq-salxaq şifonerin açıq, güzgülü qapıları dilənçi əlinə bənzəyir, asılqandan rəngbərəng paltarlar görünürdü. Döşəməyə atılmış dəri torbadan dağılmış oyuncaqlar əl-ayağa dolaşırdı: bərbəzəkli kuklalar, cürbəcür maşınlar, su vuran tapançalar...
Mətbəxdən gələn su şırıltısı qızın təmizlik işlərilə baş qatdığını göstərirdi; deməli, iki daşın arasında olsa da, otağı əlüstü axtara bilərdim. Qapıda, divarlarda, tavanda güllə yeri yox idi. Görəsən, tapançanı harda gizlədib? Başını birtəhər qatsam, tapa bilərdimmi? Taxtın yuxarı başına keçib şifonerin içinə boylananda rəngbərəng geyinəcəklərdən biri... tərpəndi. Diksinib içimi çəkə-çəkə kənara sıçradım. Qorxudan bağırsaqlarım genəldi. Sarı zolaqlı kişi pencəyinin üstünə örtülən şəffaf sellofan torbanın içində civildəyən siçanın başı göründü: mərci gözlərini bərəldib üzümə baxırdı. Dizlərimə yayılan əsməcəni canımdan çıxarmaq üçün dərindən nəfəs alıb içimdəki həyəcanı öldürmək istədim. Elə bil, sinəmə sərin su səpdilər. Aha... Bu nədir belə? Tapança?! Güllü balışın altındakı qaraltı gözümə dəyər-dəyməz, özümü irəli atdım. Çərçivənin içinə salınan şəkil idi, ağzı üstə çevrilmişdi.
“Maestro Vüqar?!”. “Ohooo!!!”. İçimi çəkib, heyrətdən alt dodağımı dişlədim, gözlərim bərəldi. Mətbəxdən gələn su şırıltısının kəsilməsilə ayaq səsləri eşidildi. Şəkli balışın altına dürtüb, barmaqlarımın ucunda necə ustufca gəlmişdimsə, eləcə - dodağımın altında mızıldana-mızıldana yerimə qayıtdım. “Maestro,