maestro...”- sinədolusu köks ötürüb, udqundum. “Sənin Leyla ilə aranda olanları qulağım almışdı, amma şəklinin balış altınacan irəliləməsi, əsl sürprizdi”
- Gəl çayniki apar, çayını iç. Mən çiməcəm.- Adətən, on ilin kəbinli arvadları zəif, məğmun kişiyə belə əda və hökmlə söz deyir. Amma səsindəki məhrəmlik, incə ərkyanalıq xoşuma gəldi.
Çayniki gətirmək üçün mətbəxə keçəndə ikinci otaqda şifonerin qapıları cırıldadı. Qorxdum, əməllərimdən duyuq düşüb özbaşınalığıma görə mənə acığı tutar, indi-indi aramızda yaranan hörməti, şirin ötkəmliyi-filanı vecinə almayıb özünü qınayar ki, bu çölləmə adamı evimin yuxarı başına hansı ağılla çıxarmışam? Çıxarıb haracan özümə, ürəyimə yaxın buraxacam, sirlərimi, qayğılarımı, dərd-ələmimi bölüşəcəm? Bölüşüb içimə çökən rahatlığı nə vədəyədək yaşayıb sinədolusu nəfəs ala bilərəm? Bəlkə, mərdimazarın, nanəcibin lap elə, cildini dəyişmiş əclafın təkidir; həyatıma soxulub bədniyyət əməllərinin baş tutması üçün dəridən-qabıqdan çıxır? Özü də... jurnalistdir. Onsuz da bu zəli tayfasından boğaza yığılmışam. Əsəblərimi pozub günümü-gündüzümü zəqquma döndərən bu adamlardan başım az çəkməyib... Xatırladınızsa, İsmayıl dayı bizdən ayrılar-ayrılmaz, şəkil söhbətindən dərhal sonra “Mənim bu hala düşməyimdə jurnalistlərin də əməyi böyükdür” deyib, istehza ilə gülümsəmişdi.
- Rəcəb, uçurum haqqındakı sözün necə idi, xoşuma gəldi, bir də de.
- Uğura aparan yollardan biri uçurumdan keçir, Leyla xanım. Bu, bütün yaradıcı və istedadlı adamların həyatında olur. Depressiyaya qapılmaq dişiylə öz əllərinə düyün vurub, uçurumdan atılmağa bənzəyir. - Güldü. Ürəyinə yatmışdı.
- Əsl ədəbiyyatçı cümləsidir. - Sağ ol, Leyla!!!
- Sən hara, ədəbiyyat hara?
- Məktəb vaxtı “Yad qızı”nı, “Təhminə və Zaur”u oxuyub o qədər ağlamışam... Kədərli vaxtlar idi. Mehrab gözümün yaşını quruda bilmirdi. - Yenə gülüş - Axmaq olmuşam da, adam da kitab oxuyub, ağlayar?
“Aha, Mehrab... şəkildəki oğlan”- düşündüm. “Nə yaxşı, şəkilləri xəbər almır, deyəsən, tamam