sevişməyə çağırıb, vəssalam! Şirin-şəkər təbəssümlə gülümsəyib qapını üzümə bağlayandan sonra döşəmənin üstünə qızıl qanını axıdacaqdı. Dolabın üstündəki qutu gözümə sataşdı. Əlimlə ağır-yüngüllüyünü yoxladım. Doluydu. Stul gətirib ayağımın altına qoydum ki, görüm içində nə var? 6-7 il əvvəl qəsəbəmizdəki bütün evlərə ayaq açıb, arvadları çörək bişirmək əzabından qurtaran İranın qırmızı çörək sobasıydı. Leyla hara, çörək bişirmək hara? Nə qəribəydi!
“Başqa harada gizlədə bilər?” - Düşündüm. Stulu aparıb yerinə qoydum. Hamamdan gələn su şır-şırı xırp kəsildi. Artırmanı axtarmaq niyyətim deyəsən, baş tutmayacaqdı. Nəyin bahasına olur-olsun, tapançanı ələ keçirməmiş, evdən getdi yox idi. İşdi, Leyla hamamlanandan sonra sevişmək istəyinə düşsəydi, hər şeyi yataqdaca ona deyəcəkdim. Köməksiz, nisgilli, iradəsi zəif qızların başını bişirmək mənim əlimdə su içmək qədər asan işdi. (Nagüman qalmayın, Quran haqqı, heç vaxt belə əclaflıq etməmişəm) Dilimi işə salıb həyat, insan taleləri, hər kəsin ömür boyu istisinə qızınmaq üçün arzusunda olduğu pak sevgi barədə danışıb, onca cümlədən sonra bütün həyatını bitdə-bitdə öyrənər, başımı qatmaq üçün gəldiyi bütün kələkləri onun boğazına elə tıxayardım, ruhu inciməzdi. Əslində, bunu bir az qabaq etmək olardı, sadəcə, Leylanın əhvalını, hisslərini bu söhbətə kökləmək lazım idi. Duyğuları ən gözlənilməz kəlmələri belə həzm etməyə hazır olmalıydı.
Hamamdan boğuq öskürək səsi eşidildi. Deyəsən, sinəgir olmuşdu, nəfəs dərmədən ard-arda öskürürdü. Suyun səsi gələndə rahatlanıb artırmaya boylandım. Qapının dəstəyindən tutub ehtiyatla özümə sarı çəkmək istəyim baş tutmadı. Bir də yoxladım, alınmadı. Üçüncü kərə də bəxtim gətirməyəndə şübhələndim. Əlcəkdən iki qarış aşağı asılan qıfılı görəndə, dalağım sancdı. Tfu, zibil!!! Tapança artırmadaydı! Qıfılı gözümdən yayınıb nə vaxt bağlamışdı? Açar, Allah bilir, hardadır! Uğursuzluğun sinəmə yayılan acısı mədəmi göynətdi. Amma nə yeriydi, bir az dəliqanlı olub, özünün verəsən hamama,