zənglərim cavabsız qalıb, sms-ləri elə bil divara yazmışam, daş bağlayıb quyuya atmışam. Belə hüznlü və kədərli, adamın ürəyini yağsız bişirən qara-qara darıxdırıcı gecələr başınıza gəlsin!
Göyümtül xalatının yaxasını bir-birinə sıxıb, islaq saçlarını gözünün üstündən arxaya daradı. Güzgünün qarşısında cilvələndi, saçlarına tumar çəkdi; “Vichy”-ni bəyənmədi, “Loreal”-la üzünü kremləyib, oxşadı. Əlim cibimdə arın-arxayın qapıya söykənib Leylanın hərəkətlərini izləyirdim. Kənardan baxan olsaydı, bizi illərin sınağından çıxan ayrılmaz sevgili, möhkəm dost, əvəzedilməz məşuq sanardı. Hərdən-hərdən güzgüdən baxıb elə bil ürəyimdən keçənləri oxumaq istəyirdi. Gözlərimdəki nagümanlığı, müəmmanı (bəlkə də hərisliyi, ehtirası), hərəkətlərimdəki narahatlığı iliyinəcən hiss etmişdi. Alnını qırışdırıb göz vurdu. Gülümsəyəndə dərindən köks ötürdüm. Ərklə:
- Dərdin dağlara, - dedi, - Dəryada gəmilərin batıb?
Yaxınlaşıb bir addımlığında dayandım. Özümü tox tutmağa çalışsam da, çiyinlərini, boyun-boğazını öpmək, döşlərini ovcumun içində yüngül-yüngül sıxıb oxşamaq ehtirasımı içimdə boğa bilmədim; iliyiməcən bütün hüceyrələrim gərilmişdi. Saçlarına hopan şirin “Cannel” ətri burnuma dolub bircə addımlıq məsafəni geridə qoymağa cəsarət verdi. Nəm, ipək saçlarını öpməyim xoşuna gəldi. İsti-ilıq nəfəsim boyun-boğazına, çiyninə yayıldıqca bədəni süstləşir, kürəyini sinəmə söykəyib kəsik-kəsik nəfəs alırdı. Qollarımı belinə dolayanda başını çiynimə qoydu, gözünü yumub alt dodağını dişlədi. Xalatın ipini, yuxarıdan iki düyməsini açıb barmaqlarımın ucunu bədənində gəzdirdim, döşlərinə toxundurdum. Paltarı sürüşüb əynindən düşəndə güzgüdəki çılpaq bədəniylə üz-üzə qaldım. Sol döşünün üstündə... “Vüqar” yazılmışdı. Leylanı bərk-bərk özümə sıxanda, qollarımın arasına alıb güllü yorğan-döşəkli taxta uzadanda elə hey düşünürdüm ki, görən eyni hissləri ona neçə mənim kimi adam yaşadıb; saçlarında neçə yad kişinin nəfəsini duyub, içinə çəkib, yatağını bölüşüb... Bədənini, ürəyini təslim