m etdiyi adamlara ruhunu da veribmi?! Veribsə, əlçatmaz, müqəddəs duyğularını zorlamayıblar ki; nə qazanıb onu sevən-sevməyən adamların altına uzanmaqdan; indiki qayğılı, iztirablı, unudulmuş günlərində bu xatirələr qaynar qurğuşun kimi içini, canını, ürəyini yandırmır ki? Fahişə-ləçər deyib durduğum, bəzən haqqında qəzəb və nifrətlə danışdığım bu qızın sinəsinin altında hansı sirlər gizlənib, mən nələrdən xəbərsizəm, onun həyatı ilə tanış olmaq qisməti qazansam, nələrlə, hansı hadisələrlə üz-üzə, göz-gözə qalacam, görəsən?!... Belə bir şey olacaqmı?

Boynumu bərk-bərk qucaqlayıb üzünü üzümə sıxdı. Kəsik-kəsik nəfəs alırdı, sinəsi qalxıb-endikcə döşlərinin istisini, yumşaqlığını bədənimdə hiss edirdim. Bayırda külək qopmuşdu, elektrik naqilləri ac yalquzağa dönüb soyuq oktyabr axşamının üstünə uluyurdu. Pəncərədə qaralan payız gecəsi utanmaz-utanmaz bizim sevişməmizə göz qoyur, hərdən köhnə, taxtası çürük pəncərəni gücü çatınca titrədib Leylanı səksəndirirdi.
- Nə yaxşı sənə rast gəldim, - dedi.
- Mən elə bil yuxudayam, - dedim.
Yanaqlarına narın təbəssüm qondu.
- Doğrudan, bu nə qəribə tanışlıqdı. Mən heç kəsi belə tezliklə ürəyimə yaxın buraxmamışam.
- Bəlkə, tək qaldığına görə ürəyinə qarşı çıxmısan?
Üzündəki təbəssüm bir göz qırpımında çəkilib getdi. Alındığını, xətrinə dəydiyimi hiss etdirməməyə çalışsa da, bacarmadı.
- Mən ürəyimə yaxın buraxmamışam dedim, özümə, bədənimə yox!
- Doğrusu, mənim üçün də gözlənilməz oldu.
- Amma şou əhlini, qəzetləri bir-birinə vurmaq üçün yaxşıca mövzun var. İstəsən, elə bu səhnəni də yazarsan.
Buz kimi soyuq baxışlarını üzümə zillədi. Bu o deməkdi ki, içi sənqarışıq, bütün jurnalistlər - hamınız bir bezin qırağısınız, zibilsiniz! Təki kiminsə başına bir iş gəlsin, bədbəxt olsun, siz də ac kaftar kimi leşini ora-bura sürüyəsiniz. Qəlbim qırıldı.
- Dedim ki, yanında olacam. Üzünə duran hər kəsin payını verəcəm. İndiyəcən haqqında dedikləri bütün tərifləri, xoş sözləri axtarıb tapacam, araşdırıb