ikiüzlülüklərini, əclaflıqlarını sübut edəcəm. Bilirəm, bu vəziyyətə düşməyində sənin öz günahın da var. Vaxtilə ağılsızlıq etmisən, ehtiyatsız hərəkətlərin olub, amma...
- Bunu mən demək istəyirdim... Lazım deyil, yazı yazmaq fikrini birdəfəlik başından çıxar. Səni xəbərdar etdim, axı, özünü zərbə altına vermə. Bilirsən, Rəcəb, mənim faciəmin kökü çox dərindi, uzaqlara gedib çıxır. Yəqin, tezliklə axırım olacaq... Ona görə özünü güdaza vermə.
- Necə edim ki, hamıdan ürəyinin qırılan vaxtında mənə inanasan. Biləsən, dar günündə güvənməyə, kürək söykəməyə bir adamın var. Qəhərləndi. Gözləri yaşarsa da, özünü toxtaq tutmağı bacardı.
- Narahatam, içimdə boşluq var. Heç vaxt bu qədər köməksiz olmamışam. Ürəyimə damıb ki, nəsə olacaq. - Ağ, isti əllərini nəvazişlə üz-gözümdə gəzdirdi, saçlarımı qarışdırdı. Qollarını boynuma dolayıb gözünü yumdu.
- İşığı söndür, öp məni. Öp... Xoşuma gəlirsən, inanmaq istəyirəm sənə!
Qaranlıqda dodaqlarımız yenidən bir-birinə sıxıldı. Dilinin isti-ilıq hərarətini, nəfəsinin qaynarlığını canıma, qanıma çəkdikcə ehtirasın şirin nəşəsi başımı dumanlandırırdı. Bu duyğunu saatlarla, günlərlə yaşamaq, bədənimin bütün əzalarına yayılan həzzin əvəzedilməz tamını hiss etmək nə qədər xoş idisə, Leylanın canında gizlənən sirlərə işıq tutmaq daha vacibdi. Barmaqlarımı daraq edib saçlarında gəzdirdim, bədənini gücüm çatan qədər özümə sıxıb qulağına gözəl sözlər pıçıldadım. Qapı döyülməsəydi, onu danışdırmaq üçün beynimdə saf-çürük etdiyim sözləri dilimin ucuna gətirib 15 dəqiqəyə hər şeyi öyrənə bilərdim. Qapı döyəni lənətə gəlsin! Hansı axmaq idi, nə istəyirdi görəsən? Ürəyimə damdı ki, gələn nabələd adamdır, özü də əlindəki qəpikdimi, yoxsa maşın açarıydımı bilmirəm, yaman hirslə qapıya döyəcləyirdi. Leylanın diksinməyini, tez-tez udqunub ora-bura döyükməyini də bunu üstünə gəlsək, deyəsən, yersiz qonağın gətirdiyi xoşagəlməz xəbəri həzm etmək asan olmayacaqdı.
Güzgünün qarşısında düşüb qalan göyümtraq xalatı çiyninə saldım.
- Kim ola