a bilər? - Nigaran baxışlarımı üzünə zilləyib pıçıldadım. Onun canına yayılan qorxuya mən də yoluxmuşdum.
- Gizlən! Yanımda olduğunu bilməsin.
- Kimdi? - Səsimi qaldırdım. Dinmədi, elə bil daşa-divara söz deyirdim.
Xalatın ipini bağlaya-bağlaya vaxt qazanmağa, daha doğrusu, gələn hər kimdisə, ona cavab vermək üçün söz tapmağa çalışırdı.
Qızın canına yayılan üşütmə, üzünə çökən meyit qaralığı içimə dolan hürkünü, vahiməni körüklədi. Gələn kim ola bilərdi axı? Ağciyərliyimi birtəhər unudub, toxtaq olmağa çalışdım; qapıya sarı götürüləndə qolumdan tutub hikkəylə üzümə bozardı. Qolumu hirslə əlindən alıb xahiş-minnətinə baxmadan sağ gözümü qapının üstündəki balaca dəliyə yaxınlaşdırdım.
Maestro Vüqar... Qara kostyum, ağ köynəkdəydi, saçını həmişəki kimi kremləyib arxaya daramışdı.
Deyəsən, gözlükdən kiminsə baxdığından duyuq düşdü. Əlinin qapıya yaxınlaşması ilə dəmirdən qopan taqqıltı elə bil beynimin içində guruldadı. Leyla qolumdan tutub yan otağa çəkdi.
- Qurban olum, Rəcəb, gizlən səni görməsin. Hər şeyi danışacam.
Ağlamsındı. Gözlərində ağrı-acılı, dəhşətli çarəsizlikdən doğan nigaran ifadələr vardı.
Uzun-uzun yalvarışlarından təngə gəlib razılaşmaq məcburiyyətində qaldım. Dəmir qapının cəftəsi taqqıldayanda mən ayaqqabılarımın hər tayı bir əlimdə, mətbəxdə nəfəsimi içimə çəkmişdim. Maestro Vüqarın bura gəlməyi mənim gələcək planlarım üçün misilsiz hədiyyəydi. Onu deməyi unutdum ki, mətbəxə çəkilənəcən ağıllı tərpəndim: Leylaya hiss etdirmədən telefonumun kamerasını işə salıb, dəmir qapıyla üzbəüz divarın sağ yanına bərkidilən əl boyda səbətin içinə qoydum. Allah eləsin, kimsə məni xatırlayıb telefona əl aparmasın, yoxsa hər şey korlana bilərdi; bu video mənə hava-su kimi lazım olacaqdı.
Qapı açılar-açılmaz Maestro özünü içəri atıb səsi çatanacan bağırdı:
- Sənə deməmişəm, məni narahat eləmə, qəhbə!!!
- Yavaş danış, qonşular eşidir. - Leylanın səsində çəkingənlik vardı.
- Niyə məni rahat buraxmırsan?! Əl çək!!! Bu gün elədiyin