, Rəcəb, gizlən səni görməsin” demişdi, bəs, mənim öz kişiliyim, vicdanım, təpərim?
-Rəc...- Ardını gətirə bilmədi. - Kömə... Iııııııuuuıııııxxxxx!!! - boğuq-boğuq inildəməsilə yerə yıxılması, dalınca Vüqarın addım səslərinin uzaqlaşması və dəmir qapının zərblə çırpılması bir oldu.
Özümü otaqdan bayıra atıb üz-gözünü oxşadım. Qorxudan qapqara rəng almışdı, əlləri, dodaqları titrəyir, kəsik-kəsik nəfəs alırdı. Başını sinəmə sıxıb hönkürdü. Qollarımı boynuna dolayıb təsəlli verəndə canımdan çıxara bilmədiyim qorxaqlığa görə özümdən zəhləm getdi: səsimdə gicgahına güllə sıxılan adamın hürküsü vardı və əlbəttə, bu qorxaqlıq mənim vicdanımı zədələyirdi. Belə vəziyyətdə insana təsəlli xətrinə nə deyilməliydisə, bu ümidverici kəlmələri bir-birinə calayıb onu sakitləşdirməyə çalışırdım. İki daşın arasında artıq-əskik suallar verməyin yeri deyildi. Nə qədər axmaq və sadəlövh duyğu olsa da, mənə elə gəlirdi, Leyla buraqədərki səhvlərindən peşiman olmalı, zaman-zaman onun-bunun bostanına atdığı daşları ətəyinə yığıb gözünə görk eləməliydi. Bəzən bu peşimanlığı yaşamaq keçmişiylə fəxr edən təkəbbürlü qadınlardan ötrü (Leylanın belələrindən olduğuna qəti şübhəm yox idi) işgəncə və iztirabların ən dəhşətlisi olur, amma öz evində təhqir olunub alçalmağın acısı bundan da betərdi, məncə. (Tanrı günahımdan keçsin, mənim təhqir bildiyim bu hadisə, bəlkə, ondan ötrü klip çəkilişinin adicə səhnəsiydi, kim nə bilir?...)
Nə fikirləşdisə, qətiyyətli sıçrayışla ayağa durub güzgünün qarşısına keçdi. Saçlarına daraq çəkdi, üz-gözünə əl gəzdirib dodaqlarını boyadı. Belə tələskənlikdən harasa gedən adama oxşayırdı. Hara?! Ürəyim uçundu. Bəs, tapança? Gələcəyimi gözəl günlərə çıxarmaq üçün qurduğum böyük arzu?
- Hara?- Yataq otağına keçəndə ardınca səsləndim.
- Rəcəb, məni tək burax. Sənə hər şeyi danışacam. İndi o əhvalda deyiləm.
- Bəlkə, şəhərdən kənara çıxaq? Sakit bir yerdə oturub söhbət etsək rahatlaşarsan, fikrin dağılar.
- İstəmirəm. Sən get, sabah görüşərik.
- Kömək