etmədiyimə görə incidin məndən?
- Yox. Adını çəkəndə heç nə başa düşmədi. Burda olduğunu bilsəydi, sənə çətin olacaqdı.
- Bilmirəm, məndən ötrü niyə bu qədər narahatsan. Gizləndiyimə görə öz-özümdən utandım. O alçağın payını vermək lazım idi. - Şeşələndim.
- Mənim bu günə düşməyimin günahkarı Vüqardı. Vaxtı çatanda özü hər şeyi başa düşəcək. Nə isə, Rəcəb, mən gedirəm. - Çiyninə qara plaş atdı.
Nigaran hisslər yenidən içimdə alovlandı. Bir göz qırpımında telefonu səbətdən götürdüm. Tapança necə olsun? Gecə yarı qayıdıb özünü öldürə bilərdi. Giriş qapısının kilidinə asılan topa açarlara gözüm sataşanda ürəyim uçundu. Bəlkə, evin açarının ikinci tayı da bu topanın içindəydi? Bəxtim onda gətirdi ki, Leyla tualetə girdi və sifondan axan suyun şırıltısı eşidilər-eşidilməz açarları ehmalca saf-çürük etdim. Zənnimdə yanılmamışdım. Ehtiyat açarı çıxarıb ovcumun içində gizlədim. Evdən çıxanda duyuq düşəcəyindən quşqulansam da, belə vəziyyətdə onun barmağını kəssəydilər, xəbər tutmazdı.
Havasat əvvəlki deyildi, külək səngiyib ağacların yaxasını rahat buraxmışdı, cırıq-cındır sellofan torbalar ortalıqda səfeh-səfeh veyllənmirdilər. İsmayıl dayının kibrit qutusu boyda daxmasını uzaqdan təpəgözə oxşatdım: tən ortadakı bacadan solğun işıq süzülürdü. İçəridə kölgə oynadısa, deməli, kişi namaz üstündən Allah dərgahına alqış göndərir. Səsini içinə çəkib yanımda kölgə kimi sürünən Leylanın sinədolusu nəfəs çəkməyi içindəki iman işartısının öləziməsindən yana nigarançılıq idi, bilirdim. Göydə dəs-dəyirmi ay, uzaqlarda adda-budda ulduzlar vardı. Közərirdilər. Leyla əlini üzünə aparıb salavat çəkəndə təəccübləndiyimi hiss etdi.
- Nənəm Ay görəndə həmişə belə edərdi. - Pıçıldadı.
Dinmədim.
- Kaş uşaqlığımdakı kimi baxa biləydim Aya. Qayğısızdım, sevinirdim... Ürəyim arzuyla dolub daşırdı.
Susdum. Aydan-ulduzdan duyğulanmağıma baxmayın, elə bil, içimə ilan soxulmuşdu, nigaranlıqdan üzülürdüm. Leylanın hara, kimin yanına, nəyə görə getdiyini öyrənə bilməməyim canımı