ı ağrıdırdı. Pilləkənləri düşəndə iki dəfə xəbər aldım, ağzına su aldı. Cəhənnəmə desin!!!
Barmaqlarının ucunu öpüb mənə əl elədi. “Toyota” binanın həyətindən uzaqlaşanda İsmayıl dayı hələ namazı bitirməmişdi: kölgəsi divar boyunca səcdə edirdi. Kişini narahat etmək nəyimə lazımdı?! Ayaqlarımı arxamca sürüyüb ağır-ağır evə sarı getdim. Pərişandım, küskündüm, yorğundum, ölgündüm..!!! Şənüzlü Əsmərimdən yana dəli kimi darıxdım.
...Otağım, gözəl otağım... Tən ortada dayanıb, əllərim cibimdə, gözümü tavana zillədim. Leylanı düşündüm, Maestronun siması gözümdən, vəhşi bağırtısı qulaqlarımdan çəkilmirdi. Telefonun yaddaşındakı görüntüyə təkrar-təkrar baxdım. Mən indi burda yox, Leylanın evində olmalı, hər yanı ələk-vələk edib artırmanın qapısından asılan qıfılın açarın tapmalıydım. Bir dəqiqə, bir dəqiqə!!! (Dərindən nəfəs aldım) Bu saat ürəyim sudan çıxmış balıq kimi çırpınır, yaman həyəcanlıyam. Adam da qorxanda sancıdan bağırsaqları doğranarmış. Sizə zarafat gəlməsin, bu yaşımacan qonşu bağından alma oğurlamamışam. Leyla evdə olanda ürəklənib axtarış aparmağıma baxmayın, ora tək soxulmağa cürətim çatmır. İgidlik, mərdlik, dəyanət kimi gəlişigözəl sözlərə aludə olub ehtiyatı əldən vermək ağılsızlıq olardı. Bunun üçün aşağıdakı şərtlərə əməl etmək mütləqdi:
1) Əynimdəki cins şalvarı qarasıyla dəyişmək.
2) Qızartdaq köynək qəti yaramır, başqa geyinəcək lazımdı. Niyəsi-filanı
yoxdur, gendən çağırır, vəssalam.
3) Keçən qışdan hansısa cəhənnəmə düşən idman papağını tapıb başıma
keçirsəm, əla olar.
4) Evə girəndə işığı yandırmaq ağılsızlıqdı. Qonum-qonşu şübhələnə
bilər. Yaxınlıqdakı xırdavat mağazasından fanar almaq;
5) Tapançanı götürəndən sonra məxmər torbanın içinə nəsə qoymalıydım
ki, işdi-şayət, amanatı əlüstü yoxlamaq istəsəydi, yerində olduğundan
arxayın olsun. Daha doğrusu, nəsə yox, elə tapança lazım olacaqdı:
oyuncaq. (Metal qarışığı olmalıydı)
Leylaya bel bağlamaq olmazdı, bir də gördün xəbərsiz-ətərsiz gəldi, qapını bağlayıb tapançanı