. Özümü toparlayıb daxmalardan birinin qapısını döyməliydim, başqa yolum yoxuydu. Aha, bu birinci ev! Hasarı hündür, darvazası bağlıydı.
Lap yaxından it səsi gəldi. Canımın ağrısı az idi, bu lənətə gəlmiş köpək hardan çıxdı? Özümü yaxınlıqdakı evin qapısının ağzına verdim. Sınıq-salxaq taxtalardan alçaq çəpər çəkmişdilər. Küt ağrıdan zoqquldayan dizimi işə salıb, arakəsmə taxtalardan birini sındırdım. Görəsən, bu evdə yaşayan kimdir? İlahi, mənə rəhmin gəlsin, nola, nainsaf olmasın, məni cırıq-cındır görkəmdə görər-görməz quşqulanıb havalanmasınlar. Bir qoca kişi olsun, bir həlim arvad! Can, anan ölsün, ay yetim, deyib, əzizləsinlər; qabağıma bir tikə çörək, isti çay gətirsinlər, yaralarıma məlhəm qoyub sarısınlar. Bu yaxşılığı ömrüm uzunu yaddaşımdan silmərəm.
Pəncərənin ağzında cavan gəlinin qaraltısı göründü. Ora-bura vurnuxub nəsə axtarırdı. Lənətə gəlmiş köpək də səsini kəsmir, elə hey hürüb zəhləmi tökürdü. Pəncərə açılar-açılmaz gəlin çaynikin yaxantısını qar üstə atdı. Bircə onu gördüm ki, diksindi, zarıyıb səsi çatan qədər qışqırdı:
- Oğru, həyətə oğru girib...
Elə bil bağrıma xəncər sapladılar. Diz çöküb, hərəkətsiz qaldım...

Yuxudakı qotur it
Yalnız tənqidə və tərifə layiq
insan yoxdur, olmayacaq.
Budda
11 oktyabr, 2010-cu il. Bazar
Mən xeyli vaxtdır Yasamaldakı köhnə ət bazarının biraddımlığında yaşayıram. Hərçənd, indi bazardan əsər-əlamət qalmayıb, amma nədənsə mənim yaddaşım bu murdar məkanın leş qoxulu “nostaljisindən” yaxa qurtara bilmir ki, bilmir! Sallaqxananın dəmir dirəklərinə yoğun kəndirlə bağlanıb ölüm növbəsini gözləyən heyvanların məğmun duruşuna, kədərli gözlərinə baxmaqdan əclafcasına həzz aldığım çağları xatırlayıb qayğılanıram. Bıçaq altında can verən heyvanın xırıltısı çiy kərpicdən olan balaca otağımın divarlarını keçib içəri soxulanda, ürəyim qovrulurdu. Gecələr ət iyinə gələn köpəklərin zingiltisindən əsəb xəstəliyi tapmışdım. Unuda bilmədiyimin bu yaramaz nostaljili murdar məkan, qəzetə vaxtaşırı yazdığım yazılar