sıxdı gicgahına... Ona görə vaxtın saniyəbəsaniyə qədrini bilmək lazımdı. 1-ci, 2-ci, 3-cü bəndlərdəki şərtlərin hamısını yerinə yetirdim: ütüsüz şalvar, bozumtul köynək, idman papağı... Xırdavat mağazasından fanar almaq vaxtımı çox almadı. Satıcı oğlanın ləzzətlə “kent” sümürməyinə tamahım düşdü. Bir az çəkingən ədayla siqaretə işarə edəndə həvəslə qutunu, yandıranı mənə uzatdı. Bircə tapança qalırdı. Uşaq oyuncaqları satılan mağaza üçün bir az kənara - “İnşaatçılar” metrosuna sarı getməli oldum. İnsafən, çəlimsiz satıcı oğlan ərkanlı adam çıxdı. Qiyməti 3 manatdan yuxarı olmayan tapançaları əlbəəl vitrinə düzüb, uşağımın könlünü xoş etmək üçün canı-dildən mənə kömək edirdi (Yalanımı açıb-ağartmaq həvəsim yoxdur, bilirəm, korafəhim deyilsiniz). Metal qarışıqlı tapança alıb yubanmadan Leylanın evinə tələsdim. Açarı bərk-bərk ovcumun içində sıxıb pilləkənləri qalxdım. Bəxtimdən kimsəylə qarşılaşmadım, hərdən fanarı yandırıb qaranlıq pilləkənləri aydınladırdım. Bu da ev!
Artırmanın qapısını yüngül həmləylə silkələdim, qıfıl yamanca möhkəmiydi. Evdəki əşyalarla mümkün qədər ehtiyatlı davranmalıydım. Fanarı yandırıb açarı tapmaq ümidilə xalçanın altını üstünə çevirdim. Əla! Bapbalaca açarı divarın taxta haşiyəsinin altında gizlətmişdi. Tülkü!!! Görünür, məndən gözü su içməmişdi. Balkonda it yiyəsini tanımırdı. Toz-torpaq, bir-birinin üstündə qalaqlanan lazımsız əşyalar, saralmış qəzet parçaları, disk qapaqlarının qırıntıları adamın üstünə yeriyirdi. Leylanın bayaq harda qurdalandığını nişanlamışdım. İşığı balkonun dörd tərəfinə tutdum, küncə söykənən dəmir barmaqlığın altındakı kirli döşəkağlarını, balışüzlərini ələk-vələk elədim. “Asel” elektrik sobası yerə düşüb səssizlikdə bomba kimi partladı. Qorxdum ki, balkon qonşusu duyuq düşüb, arvadını səsləyər; ər-arvad evə oğru girdiyini zənn etsəydilər, bu soxasoxda başıma təzə iş açardım.
Əlim hər yerdən üzüldü. Uğursuzluq, xof... Fərsizliyim qəlbimi incitdi. Balkondakı əşyaları yerbəyer edib qıfılı yerinə keçirdim.