xələl
gəlməsin deyə, onu danışmaq lazım deyil.
J.Sand, “İndiana” romanından
13 oktyabr, 2010. Çərşənbə axşamı
Qapını açıb otağa girəndə xanım Hayekin kal göyəm rəngli gülümsər gözləri pişvazıma çıxıb kefimi duruldur. Evə gec gələndə, ya da ovqatımın oğlan çağına düşərsə, Selmaya bir göz vurub əhvallaşmaq lap ürəyimcə olur. Məsələn, belə: “Necəsən, gözümün işığı? Səni çox gözlətdim? Hə, bir az işlərim uzun çəkdi. Niyə ağlayırsan? Yaxşı, yaxşı sakit ol!”. Bəzən onun üstünə kükrəyirəm: “Eşitmədin, bəsdi! Gözünün suyunu axıdıb zəhləmi tökmə! Suussss!!! - Çığırıram - Zırıldama!!!” (Dəliliyim mübarək!)
Aclığın gətirdiyi halsızlıq getdikcə dizlərimə yayılırdı. Soyuducunu eşələyib bir şey tapsaydım, əla olardı. Nədənsə, evə ac, halsız gələndə elə bilirdim, Selma Hayek mənim arvadımdır. Çox çəkmirdi, bu axmaq düşüncə yerini başqasına verirdi və Həzrəti Mövlanadan bir əhvalatı xatırlayıb təsəlli tapmağa çalışırdım. Rəvayət edirlər, Mövlananın evində həmişə fəqir süfrəsi açılardı. Bəzən yeməyə bir tikə çörəyi olmazmış. Belə günlərin birində xanımı Kərra xatundan “yeməyə nəyimiz var?” deyə soruşur. “Evdə bir tikə belə qalmayıb” cavabını eşidəndə, Mövlana çox sevinir.
- Necə mübarək bir evdir! Allaha həmd olsun, bu gün evimiz Peyğəmbərin evinə bənzədi!
Əgər “Mətbəximizdə hər şey var“ cavabını eşidərdisə, kədərlənərdi:
- Bu evdən Fironun qoxusu gəlir!
Üz turşudub qulaq şəkləməyin! Əstəğfürullah, nə məndən ədəb və əxlaq timsalı Mövlana olar, nə də bu Hollivud gözəlçəsindən xanım Kərra!!! Amma yəqin bilirdim: mənim bu miyanə otağım peyğəmbər evinə bənzəməsə də, heç Fironun qoxusunu da ciyərlərimə çəkməyəcəkdim.
Zirə pomidorunu duzlayıb pendir - çörəklə mədəmi aldatmaq istəyirdim ki, Əsmərin sms-ini aldım. “Səndən ayrılmaq müharibədə qollarını itirən atanın oğul toyunda oynamaq istəyi qədər dəhşətlidir. Təkliyə dayana bilmərəm, dözə bilmərəm. Səninlə nəfəs-nəfəsə dayanıb gecələr otağımıza boylanan Aydan həya etmək, səhərlər pəncərəmizdə gülümsəyən Günəşi salamlamaq