q istəyirəm”. Sinəmdə ilıq-isti duyğular oyandı. Əsmər yanımda olsaydı, əllərini öpüb gözəl-göyçək sözləri başından tökərdim. Söz vermişəm, bayram səmənilərinin belinə qırmızı kəmər bağlananda, barmağına üzük taxacam. Üzü bəxtəvər günlərin dadını çıxarmaq, dərdə-ağrıya tablaşmaq üçün hər kişinin şənüzlü bir qadına ehtiyacı var. Yanımda olsaydı, pomidor-çörək ümidinə qalmazdım. Söz verib, axı, dünyanın ən ləziz yeməkləri bizim süfrəmizdə olacaq. Bircə qısqanclığı olmaya. Keçən ilin aprelində Xuraman adlı iş yoldaşımı aldatmışdım ki, sevgilin nəşriyyatın tinində bir qızla şirin-şirin söhbətləşir. Səkkizinci mikrorayon bazarından yazdığı reportajı yarımçıq qoyub güllə kimi qapıya götürülən bu dəlisov, suyuşirin qız liftin ağzında baş redaktorumuzla kəllə-kəlləyə gəlmişdi. İnsan hüquqları, demokratiya çərənləməkdən dilində tük bitən şefimizin özü despotun yekəsiydi. Üz-gözünü turşudub elə yerindəcə qızın aşına su qatmışdı. Qapı qonşuluğumuzdakı “Ucalıq” qəzetinin korrektoru məni görər-görməz hər şeyi ovcuma qoydu: ”Kişi Xuramanın üstünə kükrədi ki, deyəsən, qızmısan, üstümə kərkinirsən”. Zarafatcanlı, gülərüz Xuramanın təngnəfəs otağa qayıdıb hönkür-hönkür ağladığını görəndə bu yersiz zarafatımdan it kimi peşman olsam da, altını lap sonralar ikiqatına çəkdim. Düzdür, növbəti həftənin planlaşmasında xıltı içindən qaynayan baş redaktorun Xuramana vurduğu tənəni boğazımdan keçirməmişdim. Qıza qahmar çıxıb şefimizin yanında hörmətimi itirsəm də, vicdanım qarşısında rahtlaşmışdım. İkicə ay sonra Xuraman işdən ərizə yazıb çıxanda qızın telefonda çəkinə-çəkinə dilini sürüməsindən başa düşmüşdüm: baş redaktorumuzun məqsədi... ayrıymış. Əvəzində yaxşı maaş, rahat iş vəd edibmiş.
Xuraman and içmişdi: bunun əvəzini səndə qoymayacam. Üçcə gün sonra qızın doğum günündə ona bağışladığım hədiyyə başıma bəla oldu. Telefonuma gələn sms, dalınca yad nömrədən zəng özüylə bərabər qasırğa, tufan da gətirdi. “Hədiyyə çox gözəl idi. Əsməri evə ötürəndən sonra zəng et, danışaq” Pəəhhh!!!