Bizim qıza da elə bu lazım deyildimi, lazımıydı! Ağlaşma, şikayət, sevgi xaini elan olunmağım; mən tərəfdən oxşama, əzizləmə, öyüd-nəsihət, zarafata salma, and içib ağu yalamaq... İki gün zənglərim cavabsız qaldı, Musiqi Akademiyasının qarşısındakı boyun bükmələrin faydası olmadı. Düzü, həmin ütüdən necə sağ çıxdığımı, barışıq mərasiminin təntənəsini unutmuşam, amma qəlbisevincli, şad-şalayın evə qayıtmağım elə bil, dünən olub.
Tapançanın evdə olmağı rahatlığımı əlimdən almışdı. Açığı, qorxurdum, üzüzəhər bir polis gəlib qapımı döysün ki, otağında axtarış aparmaq gərəkir. Dünən iki saat əlləşib Selma Hayekin divardakı şəklinin arxasında əl boyda bir yer hazırlamışdım. Divarda oyuq açmaq fikri hansısa İtalyan filmindən yadımda qalmışdı. Ürəyimin şübhəsini dağıtmaq, canıma yayılan narahatlıqdan yaxa qurtarmaq üçün əynimi dəyişib evdən çıxdım. İnternet klubda Facebook-la baş qatmaq, dost-tanışla hal-əhval tutmaq istəyirdim. Yolüstü köşkdən gündəlik qəzetlərdən üçünü aldım. Boz-bulanıq payız havası adamın yaşamaq eşqini öldürürdü. Baş redaktorun müavini Nəbi Zeynalovdan gələn zəng internetdə avaralanmaq istəyimi gözümdə qoydu. İki həftə dalbadal gecə növbəsində qaldığımdan, bu gün istirahət vermişdilər.
- Çingiz müəllim deyir, redaksiyaya gəlib Leyla haqqında sabaha bir material hazırlasın.
- Yorğunam, gəlmirəm. Materialı sabaha çatdıracam. - Sayğısız, əsəbi danışığımdan peşiman oldum.
- Rəcəb, gəlməyin məsləhətdir, - Nəbi müəllim xətrimi istəyən adam idi. Mənim da peşəkar jurnalist, yaxşı kişi kimi ona böyük hörmətimin olduğunu hamı bilir - Sonra sənə çətin olar!
Üzrxahlıq etdim ki, yorğunam, əhvalım qarışıqdır. Sağollaşıb evə qayıtdım. Leylaya srağagün axşam söz verdiyim məqaləni yazmaq üçün əla fürsət düşmüşdü. Qəzetləri oxumağı sonraya saxlayıb avtobus dayanacağına yollandım. “Hardan başlamaq lazımdır?”- avtobus gecikdiyindən əlimi qocafəndi belimdə cütləyib dayanacaqda var-gəl edir, adamların istehzalı təbəssümü ilə qarşılaşanda hiss edirdim ki, dəli