i kimi dodağımın altında pıçıldayır, başımı tez-tez sağa-sola yelləyirəm. Açığı, üzündə Günəş doğan alyanaq bir qızın halıma acıyıb sinədolusu köks ötürdüyünü görəndə, yaman pisikdim, elə bildim heysiyyətimə, mənliyimə güllələnmə kəsdilər. Birdən-birə bədbin fikirlər canımı culğadı, hardansa ağlıma gəldi ki, biryolluq gəbərmək nə gözəldir. Mikroavtobusun kirli oturacağında narahat-narahat qurcalanmaqdan bezəndə başımı şüşəyə söykəyib bir-birini əvəz edən xarici maşınlara, boz-bulanıq havasatdan ovqatı təlx olan kədərli adamlara, supermarketlərə, apteklərə, məktəbdən qayıdan şənüzlü uşaqlara, dönərxanalara tamaşa edirdim. İsmayıl dayını bu gün görməmişdim. Kişidən yana dəli bir darıxmaq sardı canımı. Srağagün Leylanın evə qayıtmaması, dünən İsmayıl dayı ilə dilucu (amma üzügülər) salamlaşıb harasa tələsməsi beynimdə dolandı. Qızın gəldiyini mənə xəbər vermədiyinə görə ürəyimdə İsmayıl kişini qınamışdım. Düzdür, o bizim aramızda olanlardan, mənim ürəyimin dərinliyində kök salan niyyətimdən xəbərsizdi, amma adicə yarpağın tərpənməsini məhrəmi kimi məndən gizlətməyən kişi gərək bunu da çinədanında saxlamayaydı. Görən, Leyla tapançanın yerində olub-olmadığını yoxlamışdımı? Açığı, bu işə baş vurmağımdan yaman quşqulanırdım. Bəzən narahatlığım, qorxum o həddə çatırdı ki, ürəyim şiddətlə döyünür, içimə dolan hürküdən yaxa qurtarmaq üçün başımı qatmağa bəhanə axtarırdım. Əslində, Leylanın məni yazı yazmaqdan, ona qahmar çıxmaqdan dəfələrlə çəkindirməsinin ciddi səbəbi olmalıydı. Maestro Vüqarın yerə-göyə sığmayan hikkəsi, qızı hədələyib kiminsə adından danışması məni gözləyən təhlükədən xəbər verirdi. Bu, adicə jurnalist marağı olsaydı, hər şeyə tüpürüb, sakit başla qəzetçiliyimlə məşğul olardım. Amma...!!! Offf!!! Bacarardımmı, yəni?!
Milli Kitabxananın pilləkənlərini qalxanda şou-biznesdən yazan qəzet və jurnalların siyahısını beynimdə saf çürük elədim: “Aysel”, “Röya”, “Oxu Məni”, “Ulduzlar”, “ATV Maqazin”, “Sarı”, “İstiot”... Bekarçılıqdan darıxdığı hiss olunan