gözünisgilli kitabxanaçı qızla on ilin tanışı kimi salamlaşıb əlüstü zarafatlaşandan sonra niyyətimi açıb-ağartdım. Sağ olsun, zirək qızmış, beşcə dəqiqənin içində bütün jurnalların iki illik arxivini stolumun üstünə düzüb min bir nəvazişlə soruşdu ki, özgə nəyəsə ehtiyacım olsa, çəkinməyim. Xoşuma gəldi, istiqanlı, yaraşıqlı, işgüzar qızdı. Əynində cins şalvar, uzunqol dama-dama köynək vardı; şabalıdı saçları, süd-bəyaz əlləri könül oxşayırdı. Dilinin altına bir saatlığa qənd qoyub nəvaziş maskası taxmamışdısa, bu su sonasını sevməyən ölsün!!!
- Darıxırdın? - Xəbər aldım.
Qız təəccüblə üzümə baxdı.
- Sizdə də tez-tez olur?
- Mənimki darıxmaqdan keçib. İçimi yeyirəm.
Gülümsədim.
- Bir İran filminə baxdım, həbsdə olan şairin arvadı ərinə məktub yazır ki, insanın öz içini yeməsindən dəhşətli heç nə yoxdur. Sən mənə bunu yaşadırsan.
- Aha, deməli, sizin darıxmağınız faciə deyil. Sevirsiniz?
(Əsmərin qulaqlarına qurğuşun, elə burdaca çənəsini qabağa verib hikkəylə soruşardı ki, camaatın sevməyindən sənə nə, donuz?!)
- İndi-indi!
Güldüm. Mənimlə yanaşı oturan albinos bir kişi başını qaldırıb ikimizə də tərs-tərs baxdı. Qızın yanaqları allandı, mən vecimə almadım. Jurnalist üçün acıqlı baxış, sərçə civiltisi kimidi.
- Bu qədər qəzet-jurnalı neynirsiniz?
- Mən jurnalistəm. Leyla haqqında yazı yazacam.
- Onun mahnılarını çox sevirəm. Kaş tanış olardım.
- İndi gecdir?
- Axı, deyirlər, xaricə qaçıb.
Alındığım gözündən yayınmadı. Hiss etdim ki, belə vəziyyətə düşməyim ona maraqlı gəldi.
Nəsə demək istəyirdi, qızı qabaqladım.
- Kim deyir? - Əsl jurnalist riyakarlığı ilə soruşdum. - Çox maraqlıdır. Mən eşitməmişəm.
- Bacım televiziyada işləyir. Orda danışırmışlar ki, canını güclə qurtarıb. Nə bilim, belə deyirlər.
- Mən Leyla haqqında araşdırma yazısı yazıram.
- Sizə çətin olmaz?
Dalağım sancdı. Başa düşmürəm, niyə çətin olmalıydı, axı? Leyla bunu mənə dönə-dönə xatırlatmışdı. Yaxşı, adicə kitabxana işçisi bunu hardan bilir?
- Mənim üçün