n narahat oldunuz?- Saxta nəvazişimə ənənəvi riyakarlıq tonun qatdım.
- Nədənsə, axır vaxtlar onu çox gözdən salırlar.
- Leyladan yazılanları tapmaqda mənə kömək edərsiniz?
Qız etiraz etmədi. İş yoldaşlarından birinə zəng vurub onu bir saatlıq əvəzləməyi xahiş etdi.
Ona təşəkkür etdim. Fərəh dolu baxışlarla gülümsəyib, oxucu biletimi özümə qaytarmaq üçün arakəsmənin arxasına keçdi. Mən divarboyu düzülən şəkillərə tamaşa edəndə, o, nömrəni qeyd dəftərinə yazıb vəzifəsini yerinə yetirirdi. Bileti mənə sarı uzadıb sirli, bir az da nagüman baxışlarını üzümə zillədi. (Mən lap sonralar biləcəkdim ki, bu nigaran gözlərin açması nədir...)
- Az da olsa köməyim dəydisə, bundan çox məmnunam.
- Adınızı bilmədim. (Yeni tanış olduğum adamlardan ayrılarkən adını soruşmaq vərdişi nədirsə, çox pisdi; bunu tərgitmək əməllicə müşkülə dönüb)
- Humay.
Yahu!!! Gözlərim doldu. Həm də sevindim, yaman sevindim. Sinəmdə isti-ilıq duyğular oyandı. Məktəb illərim, rayonumuz, ilk sevgim, həyəcan, yuxusuz gecələr, itimizi yanıma salıb zəmi yerlərində başı sevdalı gəzməyim, illərin arxasında qalan əlaçı sevgilim kino lenti kimi gözümün qabağından keçdi.
- Məktəb vaxtı sevdiyim qızın adı Humay olub. İndi iki uşağı var.
- Maraqlıdır, bəlkə, bir az danışasınız.
- Əlbəttə, danışmaq olar. Amma bilirsiniz, bu ... bəlkə, yaxşı çıxmaz, ya da, nə bilim, bilmirəm...
Güldü.
- Kitabxanaçı xanımların hamısı gözəldir. - Məsələyə dəxli yox idi. Söhbət uzansaydı kövrələ bilərdim. - Sənin timsalında hər birinin əlindən öpürəm, - dedim.
Xoşallandı. Bəbəklərinə qonan ovuc-ovuc sevincdən bir çimdik pay götürüb, görüşmək ümidilə ayrıldım.
* * *
Evə çatar-çatmaz bir fincan kofe içib beynimdə dolaşan qarışıq düşüncələri durultmağa çalışdım. Hardan başlamalıydım? Necə yazmalıydım? İndiyəcən yüzlərlə yazı qaralamışdım: siyasət, iqtisadiyyat, sosial həyat, hətta idman mövzusunda araşdırmalar çap etdirmişdim. (Bu, ortabab jurnalistlərin tale yazısıdır) Bəzi dostlarım zarafatla məni “hərşeyşünas”