çağırırdı. İndi niyə bu qədər həyəcanlıydım? Qollarımı çırmayıb işə girişdim. Qəzetə göz gəzdirən oxucunun baxışları birinci cümlədən ta axrıncıyadək sətirlərin arasında oynamalı, hərdən qıcıqlanıb qaş düyünlətməli, damarına yatan fikir olanda başını yellədib köks ötürməli idi. Məsələn, belə: “O, Azərbaycan şou-biznesindəki qadınların yalançı əxlaq və tərbiyə maskasını yırtanda keçmişini və bu gününü düşünməmişdisə, deməli, indiki faciəsini yaşamaq bu Davudnəfəs qızın “halal” haqqıdır”.
Hiss edirdim, sinəm doludur, kompüterimin köhnəliyini, klaviaturanın nasazlığını eynimə almayıb vəcdlə yazıya girişmişdim. Kitabxanadan gətirdiyim materiallardan götürdüyüm sitatları jurnalın tarixinə, səhifəsinəcən göstərir, indi Leylanın üzünə duran adamların riyakarlığını qatı boyalarla, pafoslu cümlələrlə yazırdım. Mənə elə gəlirdi, bütün gücümü, iradəmi, enerjimi sərf etdiyim bu yazıdan sonra həyatımda bir dönüş olmalıydı. Özü axtarıb məni tapmalı, kövrəlib qürur hissiylə təşəkkürünü bildirməliydi. Mən də bu ələdüşməz fürsəti qaçırmayıb bir-iki lirik-sentimental sözdən sonra əlini öpməli, köksümə sıxıb ürəyində gəzdirdiyi, heç kimlə bölüşmədiyi hisslərini bitdə-bitdə ovcuma qoydurmalıydım. Çətinə düşəndə dəli kimi otağımın emulsiyalı divarlarını, alçaq tavanını köməyə çağırırdım. Bir dam altında yaşamaqdan təsəlli tapdığım Selma Hayekin şəklinə göz vurub, yenidən işə girişirdim. Hətta arada vaxt tapıb İsmayıl dayıya da baş çəkdim. Əlimi cibimə dürtüb astagəl addımlarla daxmasına yaxınlaşıb kef-hal tutdum. Gözümə birtəhər dəydi. Kişi elə bil qosqoca mağara adamıydı. Ya mənim başıma hava gəlmişdi, bilmədim. Mızıldana-mızıldana əl altdan Leyla haqqında soruşdum. Kal baxışlarını üzümə zillədi ki, təzə xəbər-ətər yoxdur. Daş stəkana süzdüyü pürrəngi çayı ucuz “mumu” konfetiylə içəri ötürüb, ustufca əkildim.
Bakının “Çudo Peçka”larında çay süzən ətizəhər, hikkəli qızlara bənzətdiyim payız havasının üzü axşama doğru bir az da döndü. Ağaclar əsib-coşub bir-birinin üstünə