üçün bolluca mövzu yeriydi. Hər dəfə köşə yazılarımı oxuyan redaktorun məmnun baxışları mənə tuşlandımı: bahoo, məhəlləyə addım qoyan kimi başımın üstündə sevincək uçuşan qara milçəkləri salamlayıb vız-vız vızıltılarına yaşamaq üçün nicat yeri kimi baxırdım. İndi-indi başa düşürəm: bura fəsillərin iyrəndiyi, simasını dəyişə bilmədiyi xarabaxanadır, xalis xarabaxana!!! Qapımı payızın zəhrimar üzlü səhərinə açmaq yetər ki, ovqatım korlanıb üstümə min illik qanqaraçılıq çöksün, gün uzunu darıxmaqdan it kimi ulamağım gəlsin, qaş-qabağım açılmasın. Elə bil evləndiyim qız bir həftə sonra məndən soyuyub başqasının xiffətini çəkir, gözümdən oğurlanıb ona zəng etmək üçün ora-bura vurnuxurdu. Tfu!!!
Otağımın pəncərəsindən boylanan soyuq payız Günəşinin öləziyən şüası Selma Hayekin divardakı şəklinin üstünə düşübsə, deməli, saat onun yarısıdır. Bir suyu farslara çəkən bu qarabuğdayı Hollivud gözəlinin şəkildə qəribə pozası var: pilləkən sürahisinə üzü üstə uzanıb sağ ayağındakı dikdabanı kiminsə gözünə soxmağa hazırlaşır. Bəbəklərində qəzəb qarışıq ehtiras, şəklin fonunda görünən otel otağının yarıaçıq qapısı... Bu otağa gedən yol, Hayekin kal göyəm rəngli qəzəbli gözlərindən keçir, elə bil. Selmanın belinə “sarılan” Günəşin sarımtıl şüası dodağımı qaçırır, deyirəm: göylər qızı bu qarabuğdayı gözəlin belini bağlayıb ər evinə köçürmək üçün minnətçi düşüb, işə bax!
Başımın üstündə çıqqaçıq zəhləmi tökən saat da məni tələsdirir. Çox da mənə əzizdir, hərdən bu əqrəb-rəqəm yığınını ayağımın altına salıb yaxşıca əzişdirmək istəyirəm. 24 yaşımın tamamında Bakı Musiqi Akademiyasında fortepianodan dərs deyən sevgilim hədiyyə edib. Demişdim, Əsmər, lazım deyil, qızıl suyuna çəkilməyinə aldanıb qəpik-quruş maaşından 55 manatı bu mərdimazar vaxtölçənə vermə, heyfdir! Kimə deyirsən?! Guya mən hər dəfə saata baxanda, barmaqlarımın yaddaşındakı yeddi doğma rəqəm onun səsini mənə gətirməliydi. Ağılsız müəllimə!
Hərdən sevgilimlə sayğısız və qaba rəftarımı çıxsaq, məni centlmen saymaq