z basıb eyhamla dedi:
- Qız səni axtarırdı. Deyəsən, ürəyinə yatmısan.
- Nə vaxt gəlmişdi?- Tələsik soruşdum.
- Bir az var. Harasa getdi. Nəsə özünü şübhəli aparırdı. Gözüm su içmədi. Hə, üz-gözünü bağlamışdı. Heç mən də tanımadım.
Dalağım sancdı.
- Bir söz demədi?
- Telefon nömrəni aldı. Dedi, zəng edəcəm. Özü məni axtarmasın.
İsmayıl dayı çay içməyi təklif edəndə əlimi minnətdarlıq əlaməti olaraq sinəmə qoyub evə gəldim.
Deməli, yazı xoşuna gəlib ki, məni axtarır. - Otağımda o baş-bu baş gəzişib çənəmi ovxalaya-ovxalaya (köhnədən vərdişkaram) düşündüm. İsmayıl dayının sevinməsi, səsinin ahəngindəki razılıq məqsədimə çatmaq üçün Leylanın ürəyinə doğru bir addım yaxınlaşmağım deməkdir. Madam ki, zəngini gözləməyimi tapşırıb, gözləyərəm, təki xeyirə qənşər olsun. Düzdür, belə vaxtlarda səbrimi basıb darqursaqlıq etməmək təbiətimə zidd getmək deməkdir, amma əlac nədir, dözməliyəm.
İşə getmək niyyətim baş tutmadı. Kaş Leyla başısoyuqluq etməyib məni tez axtarardı. Ürəyimə dammışdı ki, bu görüşdən sonra nəsə olacaq. Ya xeyir soraq eşidəcəkdik, ya da bəd xəbərdən sinəmiz göynəyəcəkdi. Qız nəyə görə özünü başqalarından gizlətməliydi? Dəməli, qara eynək taxıb əyninə idman dəbli paltar geyinibmiş ki, tanıyan olmasın.
Telefonum zəng çaldı. Leyladan zəng gözlədiyim vaxt bu Nəbi Zeynalov hardan çıxdı, bilmirəm. Özümü toplayıb işə gəlməmək üçün bəhanə axtardım. Hər ehtimala qarşı bir yalan uydurub, kişini inandırmalıydım ki, Leylanın qəfil zənginə hazır olum.
-Bəli, Nəbi müəllim.
- Rəcəb, tez gəl redaksiyaya. Vacibdir, tələs!
- Bir problem var?
- Ləngimə. On beş dəqiqəyə özünü çatdır!
Səs kəsildi. Təmkinli, soyuqqanlı adam kimi tanıdığım Nəbi müəllimin həyəcanlı səsi ürəyimə qorxu saldı. Nə olmuşdu? Bəlkə yazıdan narazı qalıblar? Qəzetin səhifələrində hansı məsələlərə qadağa olduğu gün kimi aydın idi. Bu siyahıya reklam verən qurumlardan başlamış, sponsorlara qədər ayrı-ayrı seçilmiş şəxslər başçılıq edirdilər. Əynimi dəyişib evdən çıxdım.