Nəşriyyatın qapısında bir dəstə şair-köşə yazarı ilə rastlaşdım. Hay-küylə ciddi və yüngül sənət haqqında boşbağazlıq edirdilər. Allahın ver günü nəşriyyatın kafesində gödənini araqla dolduran bu içiboş avaraları bufetçi ilə yaxalaşan görməyən adama nəşriyyatın kirli divarları, divarısidikli tualeti qənim olsun!!!
Axx, lift yenə işləmir! Lənətə gəlmiş qoca qurğu!!! Pilləkənləri iki-iki qalxıb növbətçi redaktorla foyedə qarşılaşdım. Fikirli-fikirli siqaret tüstülədirdi. Üzündə ilan görmüş qadın qorxusu vardı.
- Nə məsələdir?
- Bizimki bitdi!
- Başa düşmədim. Necə, yəni, bitdi?
- Sənin yazın axırımıza çıxdı.
- Açıq danış. - Üstünə çəmkirdim.
- Çingiz müəllim səni gözləyir. Keç, keç içəri!
Nəbi müəllim məni görüb əvvəlcə baxışlarını yayındırmağa çalışsa da, deyəsən, vicdanı yol vermədi. Başını təəssüflə yelləyib bircə “möhkəm ol” deyə bildi.
Baş redaktorun əsəbi səsi eşidildi. Katibəsi yerində yox idi, yəqin onun üstünə xoruzlanırdı. Qapının ağzında dayanıb nəfəsimi dərdim. Ürəkli olmalıydım. Sakit, təmkinli, mədəni davranacaqdım. Səsini başına atıb ağzı köpüklənə-köpüklənə danışmaq bu saqqallı nacinsin anadangəlmə qanacaqsızlığıdır.
Qapını açıb salam verdim. İçəri keçmək üçün dəvət gözləyirdim ki, çənəsini üstümə uzatdı:
- Əə, sənə görə biz qəzeti bağlamalıyıq? - Gözləri qan çanağı kimiydi. Kobud səsi ördək qaqqıltısını xatırladırdı.
- Mən yazımın hər cümləsinə cavabdehəm, Çingiz müəllim. - Sakit-sakit cavab verdim.
- Cümlə qurmağı dünən öyrənmisən, indi mənə mollalıq edirsən?
- Mollalığı məsciddə edirlər, redaksiyada yox. Yazımla bağlı nə problem var, deyin, mən də bilim.
- Sən o qəhbənin vəkilisən? - Rəngi qapqara qaraldı. Görünür, qabağımdan yeməməyim qüruruna toxunmuşdu.
- Vəkil deyiləm, ...
- Elə bil, dünən kənddən qaloşda çıxan kal gədəsən. Bilmirsən, vəziyyət nə yerdədir? Amma səndə günah yoxdur. - Üstümə barmaq əsdirdi. - Yazını özbaşına səhifəyə qoyduğuna görə o alçağın anasını ağladacam! - Siqaret yandırdı.
- Çingiz müəllim,