im, yazını mən yazmışam. Xahiş edirəm, növbətçini incitməyin. İkincisi də, kimdənsə qorxu-hürkünüz varsa deyin, biz də işimizi bilək. Toxunulmaz adamlar kimlərdi, hansı mövzular qadağandır. Özünüzü demokratik göstərib...
- Kəs səsini əə... Sənə deyilmişdi ki, üç-beş adamdan münasibət öyrənib bir yazı hazırla. - Bağırdı. Səsində aslan nərəsi vardı. - Keçmişdə nə olubsa, hamısını eşib çıxarmısan ortalığa. Redaksiyaya zəng vurmayan müğənni qalmayıb. Mənə təzyiqlər olub, hədələyirlər.
- Səbəb nədir?
- Leylanı müdafiə edən bütün yazılara qadağa var.
- Kim qoyub bu qadağaları, onu hər yerdə niyə gözdən salırlar?
- Sən çox şeyi bilməsən yaxşıdır. Bütün etibarını itirmisən.
Telefon zəngi söhbətimizi yarımçıq qoydu. Nədənsə mənə elə gəldi, baş redaktor xəttin o tərəfindəki adamın arzuolunmaz şəxs olduğunu hiss etdi. Rəngi boğuldu, alnını qırışdırıb udqundu. Siqaretdən bir qullab vuranda əlinin əsdiyini gördüm. Gen-geniş kabineti, bahalı stol-stulu, divardan asdığı diplomlar, təşəkkürnamələr elə bil üstünə yeriyəcəkmiş kimi, gözlərini bu kağız-çərçivə yığınından çəkə bilmirdi. Siqaretin kötüyünü külqabıya basıb bayırda gözləməyimi işarə etdi.
Nəbi müəllim də dilxor görünürdü. Pəncərənin qarşısında əli qoynunda fikirli-fikirli yarpaqlarını toz tutmuş ağaclara, kirli binalara, avtobus dalınca qaçan qarışqa adamlara baxırdı. İstəmirdim onunla üz-üzə gəlim, istəmirdim söhbət yenidən açılsın, mənə yazığı gəlirmiş kimi ürək-dirək versin. Ehmalca qapıdan çıxıb birinci mərtəbəyə düşdüm. Düşüncələrimdə pərakəndəlik, yorğunluq vardı; nəşriyyatın kirli, kədərli, ümidsizlikdən başqa heç nə vəd etməyən qopuq-sökük divarları üstümə yeriyir, məftili çıxmış pillələr elə bil dişini ağardırdı. Tanış adamlara rast gələndə nəzakət xətrinə zorla gülümsəyib başımı ölüvay-ölüvay tərpədirdim. Caydaq, beyniboş polis yenə kiminsə üstünə əsib-coşurdu. Hərdən mənə elə gəlirdi ki, bu böyrütapançalı serjant əsrin əvvəlindəki kolxozlaşma dövründən günümüzə yadigar qalıb. Qızılbayraq