babasının qoçaqlığından danışıb adamları dəng etməkdən başqa heç nəyə yaramırdı. Ərkyana salam-kəlamımız var. Stolun üstünə qoyduğu “Vest”dən birini götürüb içimi zəhərlədim.
Bufetdə yenə qələbəlikdi. Kələm dolmasının, bozbaşın iştahqovucu qoxusundan baş çatlayırdı. Kənardan miskin və bədbəxt təsiri bağışlayan dişitökük, bığısarı, sərxoş şairlər yenə bir-birini tərifləyirdilər. Hiss edirdim, yazını oxuyanlar, məni tanıyanlar başını qovzayıb oğrun-oğrun üzümə baxır, nəsə pıçıldaşırdılar. Su alıb bufetdən təzəcə çıxmışdım ki, katibə zəng vurub redaksiyaya gəlməyimi istədi. Pillələri qalxa-qalxa nagüman suallar içimi yeyirdi. Şübhə, hürkü, narahatlıq, intizar... Görən, Leylanın gününü-gündüzünü zəhərə döndərən kim idi? Mənim axırım necə olacaq?
Katibənin şirin adı var: Narın. Yaxşı qızdır, təzə gələndə utandığından səsi çıxmırdı. Sonralar dostlaşdıq. Narının üzündəki ifadədən bildim ki, xoşagəlməz məsələ var.
- Rəcəb, - səsi xırıldayırdı, gözlərində sonsuz kədər gördüm. - Çingiz müəllim dedi ki, - doluxsundu, dodaqları titrədi yazıq qızın. - İndi burda yoxdur...
- Bilirəm, Narın, məni işdən çıxaracaq. - Əlini ovcumun içinə alıb oxşadım, öpdüm. - Nigaran qalma, yaxşı? Nigaran qalma!
Ehmalca başını tərpətdi. Bir damla göz yaşı yanağı boyu gilələndi.
- Amma sən ürəyini sıxma. O, səni işdən çıxara bilməz. Gələndə xəbər edəcəm, danış, başqa yerə getmə, bizimlə işlə.
- Gözəl Narın. - Gülümsəyib aradakı ağır ab-havanı yüngülləşdirmək istədim. - Mən o yazını yazanda bilirdim belə olacaq. Sənin kimi gözəl dostlarım varsa, mənə hər yerdə iş tapılar.
Baxdım ki, Narının stolunun üstündə qələm-kağız var. Bunu baş redaktor ərizə üçün ayırtdırmışdı. Bəlkə, Narın düz deyirdi, mən axıracan mübarizə aparmalıydım? Düzdür, baş redaktor yüz bəhanəylə məni uzaqlaşdıra bilərdi. Məsələn, işdə yol verdiyi nöqsana, peşəsinə məsuliyyətsiz münasibətinə, kollektivlə dil tapmadığına görə işdən xaric olunub, vəssalam! Amma mübarizə, dirəniş göstərmək axmaq fikir idi. Ən gözəli