i xətrimi istəyən adamlarla görüşüb xoşluqla ayrılmaq və Allahın da baş açmadığı bu redaksiyanın həndəvərinə dolanmamaqdı. Ərizəmi yazıb imzaladım. Hiss edirdim ki, sətirdən-sətirə keçəndə Narın necə həyəcanlanır, təngnəfəs adamlar kimi sinəsi qalxıb-enirdi. Ağlıma gəldi, əl boyda bir kağız götürüb baş redaktora ünvanlanan bir neçə kəlmə yazam. Sonra bu axmaq, sadəlövh niyyətimə gülməyim tutdu. Deyəsən, dodağımın altında gülümsəməyimdən Narın duyuq düşdü.
- Rəcəb, qəribə adamsan, vallah, camaat işdən çıxanda kədərlənir, mənim kimilər üç gün ağlayır, sən də gülürsən. Elə bil, maaşını artırıblar.
- Həyat davam edir, əzizim, sağlıqla qal! - Ərizəni stolunun üstünə qoydum. - Bir də buralara gəlmək niyyətim yoxdur, amma dostlarımı unutmaram. - Ürəkdən güldüm. - Əlini ver öpüm, üzümə gözəl səhərlər açılsın, - hər gün səhərertə dediyim sözü bir də təkrarladım.
Növbətçi redaktorla görüşüb üzrxahlıq etdim. Narın məni foyenin sonunacan ötürdü. Sağollaşıb pilləkənləri düşəndə Nəbi müəllimin səsini eşitdim:
- Rəcəb!!!
Foyenin qaranlığında göründü. Vəhşi ehtirasla siqaret sümürürdü. Heç fikir verməmişdim, əyin-başı nimdaşdı, ayaqqabılarının burnu gendən ağarırdı.
- Bilmirəm, niyə belə oldu. - Üzündə qosqoca bir kədər vardı - Səni itirmək istəməzdik. İstedadlı, qabiliyyətli oğlansan. Mənim üçün də gözlənilməz oldu. Bilmirəm, Çingiz müəllim niyə belə etdi, amma görünür, bizim bilmədiyimiz şeylər var. Soruşdum, demədi. Sənin qabağınca harasa tələsik getdi. Yazıya görə onu yaman incidiblər. Deyəsən, səni işdən çıxarmağı da onlar göstəriş veriblər.
Təşəkkür edib əlini sıxdım. Ayrılanda xahiş etdim ki, növbətçi redaktorun işdə qalmasına kömək etsin.
- Səni qaytarmağa gücüm çatmasa da, ondan nigaran qalma, - dedi.
İşsizlik!!! Ürəyimdə qəribə, anlaşılmaz duyğular oyanmışdı. Nəşriyyatın binasından çıxıb avtobus dayanacağında xeyli gözlədim. Hər yan boz-bulanıq, birrəngdi. Yanımdan bir dəstə məktəbli keçdi. Tündməcaz, qaşqabaqlı oktyabr günü uşaqların üzündəki təbəssümü