öldürmüşdü, yağışa düşmüş göyərçin dəstəsinə bənzəyirdilər. Bilmirdim, hara gedim, kimə üz tutum. Görən, Leyla evə gələrdimi? Bəlkə, gedib qapısını döyüm ki, bağışla, səbr edə bilmədim? Yolun ağına düşüb pay-piyada evə getmək istəyəndə Əsmərdən zəng gəldi. Dərindən köks ötürüb bir-birilə qavhaqovda olan suallarına cavab vermək üçün beynimi qurdaladım. Gərək işdən çıxdığımı gizlədəm. Həssasdı Əsmər, qəlbiyuxadı, sərçə qanadından lələk düşəndə içini çəkir. İşdən çıxdığımı bilsə, gecə qayğıdan-fikirdən yatmayacaq, ağlamaqdan gözləri ərik boyda olacaqdı. Güman ki, gecənin bir aləmi zəng edib qüssəli, ölü səslə ovqatımı korlayacaq, səhərəcən gözümə yuxu getməyəcəkdi.
- Xeyir olsun, Leylanı yaman müdafiə etmisən? - Şirin-şirin, bir az da nümayişkaranə istehza ilə soruşdu.

- Səninlə razılaşmalı oldum. Gözəl mahnıları var. - Candərdi dilləndim.
Əsmər Leylanın səsi, mahnıları, sənəti haqqında xeyli danışıb içimi şübhəylə doldurdu. Qorxdum ki, onunla görüşməyimdən xəbər tutub, yazdığım sms-dən sonra Leyla ilə yatmağımdan duyuq düşər. Amma hardan? Axmaq fikir idi, mümkün deyil. Qəfildən dedim ki, darıxıram, səni görmək, qucaqlamaq, əllərini öpmək, dodaq-dodağa dayanmaq istəyirəm. Əsmərin həyat, sevgi, ümid dolu səsi bircə dəqiqənin içində bütün qayğılarımı unutdurdu. Həmişə belə olur: fikirdən, qüssədən başım çatlayanda, bəzən həyatın sərt üzü məngənə kimi gün-güzaranımı sıxanda üz tutası, dərdimi unutdurası tək adam Əsmər olur. Elə sevindi ki! Bəzən iş-güc əlindən üç-dörd gün üzümü görməyə tamarzı qalırdı. Belə vaxtlarda qızın içindən hayqıran etirazını iliyiməcən hiss etsəm də, üstünü vurmamağı, üzü gözəl günlərə qoşa addımlamağın xətrinə susmağı xoşuma gəlir, bəzən kövrəlib boğazımın qəhərini birtəhər udurdum. Məni Əsmərə bağlayan ulduz kimi işıqlı neçə-neçə gözəl-göyçək xatirələr var, bilsəniz!!!
- Mənim də sürprizim var, deməyəcəm, yolboyu intizarda qal!
Avtobusa minəndə hiss etdim, kimsə arxadan qoluma toxundu. Lopabığ, cüssəli adamdı. Əynində “Adidas”