q olar. Hər cümə işıqlı xatirəsinə göz yaşı axıtdığım anamın ruhuna and içərəm ki, tək və bəxtsiz xanımların arzuladığı ağ atlı oğlanam. Bu yersiz anda, yekəxana ədaya görə məni bağışlayıb, qulağınızda sırğa edin: bir qadının bəxtəvərliyi üçün başımdan keçərəm. Əsmərdən yana qara-qara gecələrin iztirabını ürəyimə axıtdığım az olmayıb. Ona rast gələndən sonra anlamışam: doqquzuncu sinifdən üzü bəri həyatımdan gəlib keçən bütün qızlar quduz it kimi bədənimi didib parçalayan azğın ehtirasımı doyuzdurmaq üçün bir parça ətdən savayı bir şey deyilmişlər. Bəli, bəli bir parça ət!!! Özünü mənə necə sevdirib, nə vaxtdan duyğularım ona kölə olub, bilmirəm! Qəlbimdə gəzdirdiyim bircə həqiqət var: uğursuz günlərimi təsbeh dənəsi kimi yan-yana düzən bu bədxah taleyimin mükafatıdır Əsmər! İllərdir kirpiyi ilə od götürüb, saçlarını süpürgə edib yolumda. Bir ailə psixoloqunun əlinə düşsək (Tanrı, məni bu kələkbazlara ürcah etmə!), başqa-başqa dünyaların adamı olduğumuz həmən faş olar. Mən, əsl Qafqaz kişisiyəm. Məsələn, qaşlarım gün uzunu düyünlü olur, hərdən ailədə gestapo rejiminin tərəfdarı kimi çıxış edirəm. İstəyirəm, yeddi uşağım olsun və ataları evin kandarına ayaq basanda divar boyu təzimə düzülsünlər. Kölgəm görünəndə Əsmər əl-ayağa düşsün, ürəyinə xof dolsun. Qohum-qonşunun, iş yoldaşlarının yanında adımı çəkmək nəyə lazımdı, bircə uşaqlarımın atası desə, bəsimdi. İş yeri demişkən, mənim aləmimdə Əsmərin Motsartdan dınqıldatdığı simfonik əsərlərin qara qəpikcən dəyəri yoxdur. Gələcəkdə yeddi uşağımızın qayğısına qalmaq onun üçün əsl iş yeridir. Əlbəttə, belə yırtıcı düşüncələrə qapılmaq hər vaxt olmur. İndi dəbdə olan liberal dəyərlər uğrunda çənə yormağa mən də adətkaram.
Uşaqlığımızdan gələn isti-ilıq xatirələri çözələyəndə görürəm ki, o illərimiz də başqa-başqa olub. Oxşar olan bircə şey var: ikimiz də gecələr qulaq ağrısından o ki var, çığırmışıq: isti kərpic, qaynar qum torbası beşik başından əskik olmayıb. Bir-birinin əksi olan o qədər şey sayaram… Ağrılıdır,