sovurub havada oynadırdı. Boyu bəstə, üzü ağ, ahu yerişlim mənim! Çatar-çatmaz boynumu qucaqlayıb üzünü üzümə sıxdı. Akademiyanın qarşısındakı ağaclıqda boş skamya tapıb əyləşdik.
- Xoşum gəldi yazından, əladır! - Gülümsəyib şirin-şirin dedi.
- Elə deyirlər! - Çiynimi çəkdim. Adətən, ədabaz yazıçılar belə poza alırlar.
- Özü oxuyub, görəsən?
- İnanmıram.
- Oxusa, xoşuna gələcək. Bəlkə, sənə zəng vurub təşəkkürünü də bildirdi. Görüşmək istəsə, məni də apar. Aparmasan da dərd eləmə, bir-birinizi sevib baş-başa yaşayarsınız, - Əsmər nümayişkaranə bir ədayla gözlərini qıyıb yüngülcə istehza etdi.
“İlahi, bəlkə - bunun hər şeydən xəbəri var?” - Dalağım sancdı.
- İnanmıram. O hara, mən hara. Deyəsən, buralarda yoxdur.
- Xaricə gedib?
- Elə deyirlər. - Gözümü qarşıdakı parkın dərinliyinə zilləyib fikirli-fikirli dedim.
- Niyə birtəhərsən? - Əllərilə saçımı oxşadı. Demişdim axı, bu qızın hissləri, fəhmi mənim başımdan dəqiq işləyir.
- Ciddi bir şey deyil, yorğunam, yuxusuzam.
- Sənə nəsə olub, gizlətmə. - Zəndlə gözlərini qıydı.
Əstəğfürullah! İçimi yenə şübhələr aldı.
Belə naqolay vaxtlarda Əsmərin ağzını azdırmağın bircə yolu var: saç düzümünü, paltarını tərifləyib sentimental, duyğusal sözlərlə gələcək günlər haqqında uzun-uzadı danışmaq, xəyal qurmaq, qovuşmaq üçün yorulmadan mübarizə aparmağın mümkünlüyü haqqında fəlsəfi traktat üyütmək! Məni bağışlayın, nədənsə, bütün qadınlar mahiyyətcə bundan o yana deyillər.
Zarafat edirəm. Yaşasın romantika, yaşasın qadın hissləri!!! Rədd olsun, mənim tülkülüyüm!!!
- Sürprizin nədir?
Çantasından alabəzək torba çıxardı. Ohoo, nə olsa yaxşıdır? Gilənar rəngli toxunma yun köynək! Əsməri mənə bağlayan tellərdən biri hədsiz diqqətli olmasıdır. Qız dilimdən çıxanı çinədanına yığıb üç, bəzən beş ay sonra deyir, məsələn, avqustun 29-u filan söhbətimiz olmuşdu. Vay o günə, Əsmərə verdiyim sözə əməl etməyəm. Umu-küsünün biri bir qəpik, qaş-qabaq açılmır, tikanlı atmacalar hər kəlməbaşı yeri-göyü tutur. Bir