Əsmər gözümdə yumağa dönür. (Guya, Hegel fəlsəfəsini çıxdaş etməliydik?) Bulvarı ayaqdan salıb yorulanda beynimdə olan tək adam Leylaydı. Nədənsə ürəyimə dammışdı ki, bu gün onunla görüşsəm, çox şey qazanacam, ürəyimdə yığılıb qalan suallara, nagümanlığa cavab tapmaq çətin olmayacaq.

İt və fahişə
“Kədərli adamın hirslənməyi xeyirlidir.
Belə olanda o, nifrətdən azad olur”.
Samuel Bekket, “Malloy” romanından
Əsmərdən ayrılıb birbaş evə gəldim. Şər təzəcə qarışırdı. Yorğun, qüssəli, narahatdım. Tapançanı əlbəəl yoxlayıb yerində olduğundan arxayın düşdüm. Adamın ağlına min cür fikir gəlir. Pəncərədən boylanıb ətrafı gözdən keçirdim ki, içimdəki nigaranlığı ovundurum. Əl boyda dəmir parçasının ilan kimi ağır zəhmi adamı uzaqdan üşəndirir. Görəsən, bu işlərin axırı necə olacaq? Allah bilir, indiyədək neçə dəfə bu sualı özümə vermişəm. Çarpayıda uzanıb əllərimi başımın altında cütlədim. Bu gün olanlar dəqiqəbədəqiqə gözümün qarşısında canlandı. İşdən çıxmağımın axırı yaxşılığa doğru deyildi. Bir tərəfdən də yaramaz pulsuzluq... Yaxşı ki, ehtiyata 100 manatım vardı. İş tapanacan birtəhər dolana bilərdim. Allahdan gizli deyil, bəndədən niyə sirr olsun: bayramqabağı Əsmərə nişan göndərmək istədiyimi demişəm; 1 ildən çoxdur üzük üçün qəpik-qəpik pul düzəldib “Dəmirbank”dakı hesabımda 300 manat toplamışam. Vədə yetişənəcən 100-150 manatıma da qənaət edə bilsəm, çətinliyim olmaz. Nədənsə, Əsmərlə bağlı gözəl günləri xatırlayanda anam gözümün qarşısından çəkilmir. Anam, gözəl anam!!! Xatirəni ürəyimdə tikan kimi yaşadıram! Hərdən qəhərlənirəm, bəbəklərimi yaş tutur, yanağımın nəmini köynəyimin qoluna hopdurandan sonra canım toxtaqlıq tapır.
Nənəm həmişə deyərdi ki, balalarımın içində əfəli Mirvaridir. Dili yox, ağzı yox; ac saxlasan dillənib deməz ki, ağzıma bir tikə çörək salım. Zənnim məni aldatmırsa, xalamdan eşitmişəm: Mirvari dörd yaşınacan cücədən qorxub. Ağlım kəsəndən anamı üstümüzdə əsən görmüşəm. İki bacımı, (indi ərdədilər) bir qardaşımı özünə oxşada