a bildi - lal-dinməz; mən atama çəkdim - diribaş, çevik, tutduğundan dönməyən. 1998-ci ildən anam ürək ağrılarından şikayətlənirdi. 2005-ci ilin sentyabrında üstünə təcili yardım gətirdik. Sinif yoldaşım var - İlqar, indi də zəngləşirik, əlinə pul düşəndə yanıma gəlir ki, diskotekada pivələnib mənə qız seçək (Ay cüvəllağı). Mənim kimi bəstəboydu, bizə oxşar demək azdı, elə bil, bir almanı iki bölübsən. Uşaq vaxtı İlqarla o qədər qapışmışıq. Əmisi həkimdi İlqarın, rayonda şəfa vermədiyi xəstə qalmamışdı. Xəstəxananın foyesində İlqarla dalğın, fikirli gəzib siqareti-siqaretə caladığımız günlərin axşamı yuxu gözümdən qaçaq düşər, fikirdən-qayğıdan səhərəcən sinəm göynəyərdi. Bilirdim: anamın nisgilli gözlərindən tökülən qos-qoca nigaranlıq bizə görədi. Nə yaxşı bacılarımın nişan konfetini qohum-qonşuya özü payladı, toylarında qol götürüb oynamaq nəsibi oldu. Elə bil, səhərə çıxmayacağından duyuq düşmüşdü bədbaxt: qoluma girib həyət-bacanı gəzdi, çiçəkləyən şaftalı ağacının altında boynumu qucaqladı ki, ana qurban, Rəcəb, uşaqlarımın hamısından ürəyim sahmandı, bircə sənnən nigaranam. Özündən muğayat ol, heç kimlə işin yoxdur, pis zamandı! Anam ölən gün bizdən çox həyət-bacanın toyuq-cücəsi yetim qaldı. Hinin qapısı günortadan keçmiş açılar, bir ovuc dənə cumub doymayanda çinədanları boş-boşuna səs-səsə verərdilər. Bacılarım gedib-gələ bilməyəndə üs-üstə qalaqlanan bulaşıq qab-qaşıq, kirli paltarlar, yuvadakı yumurtaların zığı-pılçığı anamın isti-ilıq nəfəsinin evdən çəkilməsinin dəhşətini bizə anladardı. Evin arxasına çəkilib uşaqlığımın kövrək-göyçək xatirələrini bətnində saxlayan yepyekə çay daşının üstündə oturar, siqaret tüstülədərdim. Atam görəndə özünü o yerə qoymazdı, şaftalı ağacının altına çəkilib ağlayar, yanağının nəmini oğlanlarından gizlədə bilməyəndə barmağının ucunacan utanardı. Anamın ili çıxmamış kişinin bədənində ağrılar başladı; dava-dərman, tükəçarə, sanatoriyalarda kurs-kurs müalicələr hədər getdi. Həkimlər kəsə demişdilər: evlənsən, yaxşı olar!