İli yola salandan altı ay sonra bacım gəldi ki, yalan-gerçək, anamı yuxumda görmüşəm, deyir, Pənah tək qalmasın, halallığın verirəm. Altı ay lazım oldu kişini yola gətirək. Böyük bacım diribaş çıxdı. Qonşularındakı qarımış qızın əlindən tutub evimizə gətirdi: atama həyan olsun. O çağdan neçə il keçib, amma mən qulluğumu kəniz kimi tutan bu zavallı və bədbaxt Allah bəndəsinə bircə xoş söz deyə bilməmişəm; adını çağıranda səsimdə həmişə bir hikkə, kin-küdurət olub: Səlminaazzzz!!!
Əsmərin toxuduğu köynəyi geyib güzgünün qabağına keçdim. Əlaydı, vallah, lap eşşəyə palan yaraşan kimi. Qolları, çiyinləri, ətəyi... elə bil əynimə biçilmişdi. Köynək var adamı cüllütə oxşadır, bu eləsindən deyildi; sinəmin, çiyinlərimin əzələləri gendən çağırırdı. Saçıma daraq çəkib şeşələndim: yox, göz dəyməsin, pis deyiləm, boy-buxun, yar-yaraşıq məndə; özüm də ölkənin adlı-sanlı, məşhur müğənnisiylə sevişməyə iddialı... Və comərdtəki boynuma almaqdan çəkinmirəm, beynimi məşğul edən tək fikir buydu: görən, kişi kimi Leylanın qəlbinə xoş gəldiyimdən mənimlə yatağa girməyə razılıq verdi, yoxsa əlacsızlıqdan?!
Nigaranlıq kürkümə birə salmışdı. Otaqda nə qədər ora-bura getmək, siqaret tüstülətmək olar?! Birbaş Leylanın evinə yollanıb qapını döyəcəm ki, bağışla, səbrimi basa bilmədim. Evdən çıxmaq istəyəndə üzbəüzdəki binanın tininə bərkidilən projektorun gur işığında daxmama sarı gələn qaraltını gözüm aldı. Kölgəsini qabağına qatıb yeyin addımlarla irəliləyirdi. Gözüm məni aldatmırdısa, əlində telefon vardı, nəsə qurcalanırdı. Ürəyimə damdı: bəlkə Leyla ola?! İsmayıl dayıya demişdi məni axtarmasın, özüm zəng vuracam. Amma çətin ağlım kəsir ki, zəngsiz-filansız durub yanıma gələ. Çıraq yanan vaxt olsa da, çöl-bayırdan əl-ayaq tam kəsilməmişdi, işdən gec çıxan, yolda yubananlar acqarına şam yeməyinə tələsirdilər. Bu çağda tək başına yolun ağına düşüb gələrdimi, yəni?!
Telefonuma sms gəldi. Oxudum. Dəhşət. İçimi çəkə-çəkə qalmışdım. “Mən sənə demişdim, axı, indi heç kimə güvənmək olmur.