. Riyakarlıq etməyin kimə lazımıydı? Siqareti halal edirəm, amma məsələ bunda deyil. Nə isə... ”. Bir göz qırpımında beynimdən min cür fikir keçdi. Lənətə gələsən, bu siqaret hardan çıxdı? Evə girən kimi qutunun üstünə cummuşdu? Lap tutaq ki belədir, içi acı tüstüyə tamarzı qalıb yanırmış. Yaxşı, sayını hardan bilirdi? Demək, siqaret çəkdiyimdən xəbər tutandan sonra tapançanın yerində olub-olmadığını yoxlamışdı. Sonra topa açarları incələmək gəlirdi...
Qapı döyüldü. Aramla, incə-incə, ustufca... Bu, qadın əliydi. Taxta, sarımtıl boyası qabıq verib tökülən qapı cırıltıyla açıldı. Uzaqdan gələndə gözüm məni aldatmamışdı... Leylaydı! Qara eynək, başında papaq, tünd göy köynək geymişdi. Eynəyini alnına qaldırdı. Qaşlarını qadına yaraşmayan tərzdə düyünləmişdi. Üz-gözündəki zabitəli, zəhmli ifadədən hürkdüm. Bir-birimizi birinci dəfə görürmüş kimi başdan-ayağa süzdük. Oktyabr səması kimi qapqara, qaşqabaqlı idi. Nə olub görən? Beynimdən keçirdim. Onun bu acıqlı, ədabaz görkəmi ürəyimə hədsiz qorxu salmışdı.
- Bəlkə, içəri dəvət edəsən? - Kirpik qırpmadan gözümün içinə uzun-uzadı baxdı. Elə bil yuxudan ayıldım, diksinib gülümsəməyə çalışdım.
- Buyur, gəlişinə şad oldum.
- Yenə yalan danışırsan, başa düşmürəm, axı, bu əclaflıq nə üçündür?
“Əclaflıq?” - Udqunub dillənmədim. Daha doğrusu, nədən başlayacağımı kəsdirə bilməmişdim. Bircə “xoşgəldin” deməyə cəsarətim çatmışdı, onda da səsimi içimə qısmışdım, elə bil quyudan eşidilirdi. Leylanın gözümün içinə baxa-baxa məni təhqir etməsi qüruruma toxunmuşdu. Hiss edirdim, əzalarıma hərarət yayılır.
- Niyə qanın qaradır, elə bil acıqlısan?
- Bəlkə, atılıb boynuna sarılmalıyam?
- İsmayıl dayı dedi, Leylanın kefi kökdür. Sevindim ki, demək, hər şey yaxşılığa doğrudur.
- Bekara, sevinməli heç nə yoxdur. Sənə ürək qızdırmışdım, əvəzində evimdən oğurluq etdin. Daha doğrusu, bu oğraşlıqdır. Başa düşdün? - Qız gözlənilmədən üstümə səsi çatan qədər bağırdı. Boğazının damarları gərilib pırtlamışdı. Hirsdən dil-dodağı