əsim-əsim əsirdi.
Bir ağlıma gəldi ki, ona deyim sakit, təmkinli olsun. Fikrimdən daşındım. Belə hallarda ağlı başında olmayan adamlar daha da coşur, onları sakitləşdirmək əsl məşəqqətə çevrilir. Ortalığa sərin su səpmək üçün daha münasib yollar tapmaq olardı. Bunun ən yaxşısı etiraz etmədən, hər şeyi günahkarcasına öz boynuna götürməkdi. Dəfələrlə sınamışam, sonrakı gedişatda hər şey adamın ürəyincə olur. Sanki ovsunçusan, qarşındakı insanın hisslərini istədiyin sayaq idarə etmək su içmək qədər asan olur.
- Razıyam, - dedim, - belə etməməliydim. Düzünü deyim ki, qarşında vicdan əzabı çəkirəm.
- Yaxşı ki, səhvini boynuna götürürsən. Amma bilmək olmaz, səninlə çox ehtiyatlı olmaq lazımdır.
- Mən verdiyim sözün üstündə durdum. - Yazını nəzərdə tuturdum.
- Elə bilirsən, - səsini yenidən qaldırdı. Bu dəfə hirsi-hikkəsi açıq-açığına adamın əsəblərinə toxunurdu, - sənin üçün hər şey yaxşı olacaq? Sənə xəbərdarlığımı etmişəm. Başın bəla çəkəndə məndə günah görmə. - Oğrun-oğrun evin künc-bucağına göz gəzdirdi. Güman ki, tapançanın yerini öyrənməyə çalışırdı.
- Bir sağ ol düşmür? - Ortadakı ağır ab-havanı mülayimləşdirmək üçün səsimə həlimlik qatıb gülümsədim.
Dillənmədi. Köks ötürüb pəncərədən bayıra boylandı. Üzbəüzdəki binanın tininə bərkidilən projektorun işığında çəpəki yağış damlaları oynaşırdı. Yasamalın səs-küylü küçələrinə sakitlik çökmüşdü. Külək qıy çəkib coşur, bir-birinin üstünə dartınan ağacların, ulayan yiyəsiz itlərin səsi eşidilirdi.

- Düzünü bilmək istəyirsənsə, sənin yanına iki şey üçün gəlmişəm.
- Maraqlıdır! - Gözümü ağzına zillədim.
- Əvvəla, axşam götürdüyünü bu dəqiqə qaytar özümə.
Uzun-uzadı gözümün içinə baxıb deyəsən, məndən hərəkət gözləyirdi.
Tərpənmədiyimi görəndə köynəyinin sağ cibindən “kent”, alışqan çıxarıb arın-arxayın siqareti odladı. Qəsdən dillənmədim ki, danışmağına ara verməsin. Bu, həm də Leylanın mənimlə hansı şəkildə raftar edəcəyini öyrənmək məqsədi güdürdü. Amma hiss edirdim, içinə yığılan qəzəb vulkan