durmadan ufuldayırdı. Qorxdum ki, qonşu-bacadan kimsə səs-küyə gələ, bu həngaməni görəndə el-aləmə car çəkə, məzhəkə üçün sino gedən millət içəri doluşub Leylanı görəndə ayaqlarından yerə mıxlanıb qalalar.
Bu çılğın, ağılsız hərəkətimdən peşman olub bilmirdim nə edəm. Qorxudan ürəyim şiddətlə döyünürdü, elə bil bu dəqiqə sinəmi parçalayıb ayağımın altına düşəcəkdi. Üzr istəmək, yalvarmaq bahasına olsa da, şirin dilimə salıb Leylanı sakitləşdirməliydim. Çarə yoxdu, ən alçaldıcı sözlərlə qabırğalarımı yağlasa da, dözməliydim. Qolundan tutub yerdən qaldırmaq istəyəndə əlimi hikkəylə geri itələdi.
- Alçaq, sən həddini aşdın, it kimi peşman eləyəcəm səni, darıxma. Bu dəqiqə polisə gedirəm. - Ayağa qalxıb qapıya sarı meylləndi. - Mən onsuz da hər şeydən bezmişəm. Səni də biabır edərəm, ağlın başına gələr, oğraş!
Əlini qapının dəstəyinə atmaq istəyəndə onu arxadan qucaqladım. Saçlarından gözəl ətir qoxusu gəlirdi. Bədəninin isti-ilıq hərarəti hisslərimi qıcıqlandırdı.
- Əlini çək əclaf, əlini çəəəkkk!!! - Bağırtısından üşəndim.
- Əlini çək, çək, çək, çəəəkkk!!!
Qorxdum qəzəbdən ağlını itirə. Sudan çıxmış balıq kimi qollarımın arasında çırpınır, dodağının altında məni söyüb, təhqir edirdi. Əxlaqsızlığın, tərbiyəsiz həyat tərzinin saatbasaat canına hopduğu bu söyüşlərdən gün kimi aydın görünürdü. Arada vaxt tapıb ikinci dəfə lomba ilə üzümə tüpürdü də. Küçələrdə, bazar piştaxtaları üstündə böyümüş tüfeyli uşaqların gündəlik xırd elədiyi ən qatı, alçaldıcı söyüşləri birtəhər içimə ötürüb dözürdüm. Deyəsən, qollarımın arasından çıxa bilməyəcəyini yəqin edib sakitləşdi. Sevindim. Ürəyi şiddətlə çırpınır, kəsik-kəsik nəfəs alırdı. Qollarımın boşaldığını hiss edəndə gücünü topladı. Dartınıb əlimdən çıxan kimi stolun üstündəki stəkana əl apardı. Əlinin yuxarı qalxması ilə başımdan dözülməz ağrı qopdu. Tökmə şüşədən olan çapma stəkandı. Gözüm qaranlıq çaldı, hiss etdim ki, dizlərimin taqəti çəkilir, huşdan getməyin bir addımlığındaydım. İşıqlı daxma gözümdə zülmətə