ə döndü. Gücüm pəncərəni zərblə itələməyə çatdı. Soyuq hava üz-gözümə dəydikcə ağlım özümə qayıtdı. Bu qancıq, dəvə kimi kinliymiş, həyasızlığından əl çəkməyib utanmaz-utanmaz üz-gözümü şillələyirdi. İlahi, bu qəzəb, əsəb, hikkə hardandır bu adamda? Dəhşətə gəlmişdim. Qulağımın dibində qanın ilıq hərarətini duydum. Səbrli adammışam, özümü bu qədər dözümlü, iradəli, əzmkar bilmirdim. Leyladan təkrar-təkrar sakit olmağı xahiş etsəm də, vecinə almırdı. Əvəzində anamı söydü. Bu söyüşün ağırlığı başımın zoqqultusundan daha pisdi. Bir qadının ünvanına deyilən ən təhqiramiz söyüş hansıdısa, anamın ruhunu belə alçaltdı. Şillənin biriylə ürəyim soyumadı, ikincisi, üçüncüsü açıldı. Ayağımın altında zarıyır, yalvarırdı. Dizlərimi qucaqlayanda ayıldım. Gözünün yaşını şalvarımın ətəyinə hopdurub elə hey hönkürür, səsindəki acizliyi, çarəsizliyi iliyiməcən hiss edirdim. İndən belə əsib-coşmağın, qəzəb girdabında vurnuxmağın mənası yoxuydu. Bir az ağıllı olub hirs-hikkəmi boğmaq ən yaxşısıydı. Başımdakı küt zoqqultu getdikcə şiddətlənsə də, bu ağrılara tablaşmaq gücümə bələdiydim.
Döşəmənin üstünə çöküb çiyinlərini qucaqladım. İsti nəfəsim, məhrəm səsim boyun-boğazına yayıldıqca xoşallandığını hiss edirdim. Bircə bu zəhrimar hıçqırtı ara versəydi, Tanrım! Anasını itirən kimi əlacsızlığın dəhşətini sinəsinə sığışdıra bilmirdi.
- Leyla, hər şey arxada qaldı, unut getsin.
Başını sağa-sola yelləyib bir az da ürəkləndi, gözünün yaşı çənəsində purçumlanırdı. Barmaqlarımın ucunu üz-gözündə gəzdirdim, dağınıq saçlarını qulağının dibinə bənd edib, yanağının nəmini quruladım.
- Niyə mənim zülmümü artırırsan. Hardan sənə rast gəldim? - Səsində ölü qüssə, dözülməz peşmançılıq vardı.
- Doğrudan belə fikirləşirsən? Əksinə, başa düşməlisən ki, mənim sənə ancaq köməyim dəyə bilər.
- Niyə icazəsiz evimə girdin? Sənə kim demişdi ki, məndə tapança var?
- Sən özünü şübhəli aparırdın. Tapançanı yerə salandan sonra bunu bilməyə nə var?
- Mən yaşamaq istəmirəm, Rəcəb, başa düşürsən?