kədərlidir, xatırlayanda tez-tez qəhərlənirəm, ovqatım təlx olur. Bəs, necə: uşaqlıqda velosiped üzünə həsrət qalmışam, hərdən toyuq hininə çəkilib ağlamağım da olub. Son zənglərdə indi iyirmicə qəpik olan dondurmanı bacımla yarı bölmüşəm. Hələ atamın yırtıq tuflilərini yamatdırıb utana-utana məktəbə gedəndə, qız sevdiyimə görə özümü söyməyimi demirəm. Mənim “Sünbül” peçenyesini axıracan yeməyə tamarzı qaldığım 90-cı illərdə Əsmərin atası şokoladlı vafliləri qutu-qutu evə daşıyıb. Zalım kasıbçılıq üzündən doğum günlərim bir həftə sonra yada düşüb və hamının üzündə yalançı təəssüf, guya qəmləniblər. Siz Allah, belə kədərgətirən şeyləri ürəyinizə salmayın, əslində, zarafatdan xoşlanan adamam. Keçən ilin qarlı fevral günündə sevgilimin danışdığı əhvalata qulaq vermək ən yaxşısıdır: “Birinci sinifdə oxuyurdum. Ad günümdə qohumlarımız bizə yığışmışdılar. Əmim qızıl sırğa, xalam boyunbağı, dayılarım gəlinciklər, pal-paltar, ayı balaları almışdı. Yeməkdən sonra atamgil çay içə-içə nərd oynayır, arvadlar bir otağa çəkilib qeybət qırırdılar. Axşam anam üstümü basdırıb üzümdən öpəndə dedim nə ola, yuxudan duram ki, həyətimizdəki gilas ağacında sapsarı mandarinlər bitib. Səhər nə görsəm yaxşıdır: gilas ağacı başdan başa sapsarıdır. İnanırsan? Atam sübh tezdən bazara yollanıb. Anam bir torba mandarini iynə-sapla gilas ağacına tikib ki, uşağın arzusu gözündə qalmasın”. Belə-belə işlər…
Yorğan-döşəyin içində it-bat olan telefonu bir təhər tapıb, səsini saatlarla dinləməkdən, xəyal qurmaqdan usanmadığım Leylanın oynaq mahnısını içimə çəkdim. Diş çıxaran körpələrdən xəstəhal qocalaracan hamıya özünü tanıdan bu cığal, iridöş müğənni qız, axır vaxtlar çox adamın başına dərd olmuşdu: yeri gəldi-gəlmədi hər kəsin əsəbləri ilə oynamağın öhdəsindən əla gəlirdi. Sonra necə oldusa, onun özünü küncə sıxışdırdılar. Nə ki rusvayçı söz-sov vardı, hamısından birbəbir adı keçdi, adamların əli üzündə qaldı; həssas adamlar heyrətini udmaq üçün içinə çəkməyə bir udum hava tapmadılar.