Sən mənim əzablarımı artırdın. O yazıya görə sənin axırına çıxacaqlar.
- Bir sağ ol düşmür? - Gülümsədim. Boynunu qucaqlayıb üzünü üzümə sıxdım.
Deyəsən, təsirləndi. Qollarını belimə dolayıb başını sinəmə sıxdı. Beləcə səssiz, sakit dayandıq. Saçlarımda quruyan qana əli toxunanda elə bil diksindi. Cib yaylığını nəm edib saçlarımın arasında qaxaca dönən qanı təmizlədi.
- Rəcəb, bir şey soruşmaq istəyirəm.
- Soruş, eşidirəm.
- Sən doğrudan hər şeyi təmənnasız edirsən?
Ürəyimdə kök salan gizli niyyətimə təmənna demək olarmı? Bu yalnız mənim gələcək uğurlarımdan (bəlkə uğursuzluqlarımdan kim nə bilir?), üzü gözəl günlərə cığır açmağımdan yana qəlbimdə aşıb-daşan xoşməramlı məqsəd deyilmi? İşimi bundan ötrü itirmədimmi?
- Əlbəttə! Mən həmişə sənin yanında olacam.
- Bura həm də yazıya görə gəlmişəm; sənə təşəkkür etməyə. Yaxşı yazmışdın, oxuyanda ürəyim dağa döndü, qəhərləndim. Tənqidlərinlə də razıyam. Mənim günahlarım, ağılsızlıqlarım çox olub. Hər şeyə görə peşmanam. Bilmirəm, həyatımda olan bu boşluqları doldurmaq indən sonra mümkündümü? Hər şeyə görə çox sağ ol! Amma düzünü bilmək istəyirsənsə, qəzəbim soyumayıb. Səni hələ də günahkar gözündə görürəm. Dostların əclaflığına, yaxınların xəyanətinə, hər gün telefondan eşitdiyim hədələrə dözə bilmirəm. İsmayıl dayının yanına gələndə özümü üzügülər göstərdim. Qoca kişidi, istəmədim hiss edib nigaran qalsın. Mənim xətrimi çox istəyir.
- Bu siqaret məsələsi hardan çıxdı?
Güldü. Şirin-şirin.
- Heç ağlına da gəlməzdi, hə? Axır vaxtlar siqareti tərgitmişəm. Düzdür, indi bunun əvəzinə çox içirəm, amma belə daha yaxşıdı. Siqaret sinəmi zəhərləmişdi, özümü çox pis hiss edirdim. Evdəki qutuların içində neçəsi var, əzbər bilirəm. Günə üç dənəsi bəs edir. “Sabrani”nin biri azalmışdı, deməli, bu ancaq sənin işin ola bilər. Evin üç cüt açarının birini görməyəndə şübhə yerim qalmadı.
- Səni bu qədər qəzəbli, çılğın bilməzdim. Elə bil ağlın başından çıxmışdı.
- Əsəblərim pozulub. Bağışla, üzr istəyirəm.