kefi kök olsun, bu, mənim xeyrimədir. Leyladan işim keçməsəydi, deyərdim, məndən yana Əsmərin atılan dırnağı deyilsən, bunu bil! Amma bu nəyi dəyişirdi ki?! Ağzımvaylıq etmək yaramaz, dilimi qarnıma qoyub lal-dinməz işin gedişatını gözləməliydim.
- Leyla, srağagünkü hadisəni unutmamısan ki?
- Bilirəm, nəyi öyrənmək istəyirsən.
- Biz oturub ətraflı söhbət etməliyik.
- Tapançanı qaytarmaq şərtilə.
-Mənə inanırsansa, tapançadan nigaran qalma. Elə bil öz evindədir.
Susdu. Bu o deməkdi ki, razıyam.
- Tapançanı görmək istəyirəm. Selma Hayekin şəklini kənara çəkib ilan kimi zəhimli silahı çıxardım. Mənə elə gəldi ki, tapançanın xofundan diksindi.
- Sənə rast gəlməsəydim, dünən bu tapança qanımı axıdacaqdı.
- İncimə, elə soyuqqanlı deyirsən, qeyri-ciddi görünür. Adama elə gəlir, ölümü şou proqramlarla dəyişik salırsan. Buna artistlik demək daha doğru olar.
- Axı, bundan sonra mənim yaşamağım kimə lazımdır. Özümə əzab verirəm. Ölüb qurtarmaq ən gözəlidir.
- İntihar edənləri Tanrı da bağışlamır.
İstehza ilə gülümsədi.
- Bəlkə, dua edəsən, Tanrı yerimi cənnətlik etsin?
Tapançanı qaytarıb yerinə qoydum.
- Dua edərəm. Tanrı bağışlayandır.
- Fahişəni də?
- Hər kəsi, - dedim. - Sənə bir əhvalat danışım. - Yaddaşımı arıtlayıb Həzrəti Mövlanadan nəql olunan rəvayəti xatırladım - Bir fahişə yolda gedərkən çöl itinə rast gəlir. Susuzluqdan yazıq heyvanın dili damağına yapışıbmış. Fahişə ayaqqabısına bir parça bağlayıb ən yaxınlıqdakı quyudan köpəyə su çəkir. Ertəsi gün bir sufiyə rast gəlir. Sufi qadını görər-görməz əlini götürüb hörmətlə öpür, ona Tanrıdan dualar edir. Fahişə təəccüblənib utanır. İndiyəcən kimsə onun əlini öpməmişdi ki! Əksinə, insanlar onu təhqir edib alçatmaqdan həzz alırmışlar. Səbəbini soruşanda Sufi deyir: “dünən sən o susuz qalmış itə səmimiyyətlə şəfqət göstərdin. Tanrı elə ordaca bütün günahlarını bağışladı. Qardan paksan indi...”
- Nə gözəldir! - Xırıltılı səslə dedi.
- Əlbəttə, çox gözəldir. Yaşamaq, mübarizə aparmaq, hər